Nie prowadzi przy tym żadnej ewidencji i ustalenie tego, kto, ile razy i na jakiej trasie korzystał z przewozów, jest niemożliwe. Według pracodawcy u pracownika nie powstanie przychód do opodatkowania.

Zgodził się z tym dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu. Według niego w przypadku usług zakupionych przez pracodawcę na rzecz pracowników, w tym także usług transportowych, wartość pieniężną tych świadczeń dla celów podatkowych ustala się według ceny ich zakupu. Niemniej jednak przychodem pracownika są wyłącznie te świadczenia, w przypadku których możliwe jest ustalenie ich wartości przypadające na poszczególnego pracownika.

Przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Zatem przychodem pracownika są wszelkie otrzymane przez niego świadczenia, do których zalicza się nie tylko wynagrodzenie wynikające z zawartych umów o pracę lub umów o podobnym charakterze, ale również wszystkie inne przychody, niezależnie od podstawy, na jakiej zostały wypłacone.

W sytuacji gdy wartości świadczeń pracowniczych nie można przyporządkować do świadczeń uzyskiwanych przez konkretnego pracownika – zwłaszcza gdy tak jak w rozpoznawanej sprawie opłata wnoszona jest ryczałtowo za wszystkich pracowników – nie jest możliwe ustalenie w odniesieniu do konkretnego pracownika kwoty przychodu, w tym przypadku z tytułu finansowania przez pracodawcę kosztów dojazdów do i z pracy. Nie sposób stwierdzić, czy pracownik w istocie otrzymał określone świadczenie i jaka jest jego wartość. W konsekwencji po stronie pracowników nie dochodzi do powstania dochodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

To odmienne od dotychczas prezentowanego przez organy podatkowe stanowisko wynika z konieczności uwzględnienia wyroków sądowych. W większości interpretacji urzędnicy skarbowi twierdzą, że opłacenie świadczenia ryczałtem nie zwalnia pracodawcy z ustalenia przychodu po stronie pracownika.

Interpretacja indywidualna dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 2 marca 2012 r. (nr ILPB2/415-617/09/11-S/TR).