Z ulgi rehabilitacyjnej w zeznaniu podatkowym mogą skorzystać tylko podatnicy, którzy są niepełnosprawni lub mają na utrzymaniu niepełnosprawnych członków rodziny
Ustawa o PIT daje możliwość pomniejszenia dochodu m.in. o wydatki rehabilitacyjne oraz wydatki związane z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne. Tu jednak ważna uwaga. Z ulgi skorzystają podatnicy mający na utrzymaniu jedynie następujące osoby niepełnosprawne: współmałżonek, dzieci własne i przysposobione, dzieci obce przyjęte na wychowanie, pasierbowie, rodzice, rodzice współmałżonka, rodzeństwo, ojczym, macocha, zięciowie i synowe – jeżeli w roku podatkowym dochody tych osób niepełnosprawnych nie przekraczają 9120 zł. Gdy zarobki wskazanych osób przekroczą tę kwotę, jej opiekun z ulgi nie skorzysta.
Rodzaje wydatków na cele rehabilitacyjne uprawniające do odliczeń od dochodu przed opodatkowaniem zostały wymienione w art. 26 ust. 7a ustawy o PIT, zaś zasady i warunki dokonywania tych odliczeń określone zostały w ust. 7b – 7g tego artykułu. Należy zaznaczyć, że katalog odliczeń możliwych do uwzględnienia w ramach ulgi rehabilitacyjnej jest katalogiem zamkniętym, co oznacza, że odliczeniu podlegają jedynie wydatki w nim wymienione. Rozszerzająca interpretacja jest niedozwolona. Zgodnie bowiem z zasadą przyjętą w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i w doktrynie prawa podatkowego ulgi są wyjątkiem od zasady równości i powszechności opodatkowania. Tak więc przepisy regulujące prawo do ulgi powinny być interpretowane ściśle.