Podatnik otrzymał decyzję podatkową. Jednak uważa, że zawiera ona pewne braki. Chce więc złożyć wniosek o jej sprostowanie lub uzupełnienie.

– Czy złożenie takiego wniosku ma wpływ na termin złożenia odwołania od tej decyzji – pyta pan Kamil z Siedlec.

W pewnych okolicznościach może okazać się, że otrzymana przez podatnika decyzja wymaga uzupełnienia lub sprostowania (np. w przypadku niekompletności rozstrzygnięcia, choć w praktyce najczęściej dotyczy to prawa do odwołania lub pouczenia o tym prawie).

Wniosek o uzupełnienie

Jak podkreśla Mariusz Zochowski, starszy konsultant w dziale doradztwa podatkowego Deloitte w Warszawie – możliwe jest wystąpienie w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji z żądaniem jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia lub co do prawa odwołania lub sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia o tych kwestiach. Dodatkowo organ podatkowy może z urzędu, w każdym czasie, uzupełnić albo sprostować decyzję w tym zakresie.

– Uzupełnienie lub sprostowanie decyzji następuje w drodze decyzji, natomiast odmowa uzupełnienia lub sprostowania decyzji następuje w drodze postanowienia – przypomina Mariusz Zochowski.

14-dniowy termin na złożenie odwołania od decyzji podatkowej lub 30-dniowy termin na wniesienie skargi do sądu administracyjnego w wielu przypadkach okazuje się zbyt krótki. Według Marka Kolibskiego, doradcy podatkowego, wspólnika w Kancelarii Kolibski, Nikończyk, Dec & Partnerzy, występuje to szczególnie, gdy decyzja nie jest jasna lub nie zawiera rozstrzygnięcia we wszystkich kwestiach. W takich przypadkach podatnik zamiast pisząc odwołanie lub skargę i doszukując się odpowiedzi na pytanie, czy organ podatkowy zawarł pełne rozstrzygnięcie, może złożyć wniosek o uzupełnienie decyzji.

– Składając taki wniosek w ciągu 14 dni, podatnik nie naraża się na niedochowanie terminu do złożenia odwołania lub skargi od decyzji – podpowiada Marek Kolibski.

Po otrzymaniu takiego wniosku organ podatkowy jest zobowiązany do wydania drugiej decyzji, która będzie dotyczyła kwestii uzupełnienia pierwszej.

Mariusz Zochowski stwierdza, że Ordynacja podatkowa reguluje kwestię wpływu uzupełnienia czy sprostowania decyzji na termin do wniesienia odwołania. Zgodnie z Ordynacją podatkową (t.j. Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 z późn. zm.) w przypadku wydania decyzji o uzupełnieniu lub sprostowaniu decyzji termin do wniesienia odwołania lub skargi biegnie od dnia doręczenia tej drugiej decyzji.

Nawet gdyby okazało się, że wniosek o uzupełnienie lub sprostowanie nie był zasadny, to i w takim przypadku podatnik nie naraża się na niedochowanie terminu do wniesienia odwołania lub skargi na pierwszą decyzję.

– W takim przypadku organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie uzupełnienia lub sprostowania decyzji, a termin na wniesienie odwołania lub skargi od pierwszej decyzji biegnie od dnia doręczenia postanowienia o odmowie uzupełnienia lub sprostowania decyzji – wyjaśnia Marek Kolibski.

Opisane przedłużenie terminu do złożenia odwołania lub skargi do sądu nie występuje, gdy podatnik złoży na podstawie art. 215 Ordynacji podatkowej wniosek o dokonanie sprostowania w drodze postanowienia błędów rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek w wydanej decyzji.

– Tak samo będzie, w razie gdy organ podatkowy na wniosek strony wyjaśnia w drodze postanowienia wątpliwości co do treści decyzji – zauważa Marek Kolibski.

Treść wniosku

Składając wniosek do organu podatkowego, podatnik musi wyraźnie wskazać w jego treści, że żąda uzupełnienia decyzji co do rozstrzygnięcia lub co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub co do skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. W takim przypadku nie narazi się na niedochowanie terminu do wniesienia odwołania lub skargi na decyzję.

Niedochowanie terminu miałoby miejsce, gdyby podatnik złożył wniosek o sprostowanie błędów rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek w decyzji albo wniosek o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji.

Ważne!

Uzupełnienie rozstrzygnięcia sprawy ma miejsce, gdy z powodu błędu w ocenie stanu faktycznego i prawnego sprawy lub niedbalstwa przy sporządzaniu decyzji wydano decyzję częściową, chociaż w ocenie organu ją wydającego miała ona załatwiać sprawę