W ciągu ostatnich lat w orzecznictwie zarówno wojewódzkich sądów administracyjnych jak i NSA uwidoczniła się tendencja do rozbieżnych interpretacji pojęcia nieodpłatnego świadczenia w kontekście uzyskiwania przez pracowników przychodu do opodatkowania w związku z finansowaniem przez pracodawców abonamentów medycznych. Z uwagi na to skład orzekający NSA skierował ten problem do wyjaśnienia w drodze uchwały w składzie siedmiu sędziów.

W podjętej uchwale (sygn. akt II FPS 1/10) sąd orzekł, że wartość pakietu medycznego stanowi dla pracowników uprawnionych do skorzystania z niego inne nieodpłatne świadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT. W konsekwencji pracownik uzyskuje podlegający opodatkowaniu przychód już w momencie objęcia go opieką oferowaną przez centrum medyczne, a nie dopiero w momencie skorzystania z konkretnej usługi medycznej, co wynikałoby z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT. Abonament medyczny ma bowiem określoną wartość, do opodatkowania której, zdaniem NSA, wystarczy samo nabycie prawa do skorzystania z oferowanych w ramach abonamentu usług.

Pomimo że sentencja uchwały NSA odnosi się wyłącznie do pakietów świadczeń medycznych, dokonana przez sąd wykładania pojęcia nieodpłatnego świadczenia znajduje szersze zastosowanie i wpłynie na określanie przychodu pracowników, którym pracodawca finansuje w sposób zryczałtowany, w szczególności w formie abonamentów, inne rodzaje świadczeń. W szczególności będą to niekorzystające ze zwolnienia w PIT z innych tytułów: abonamenty obiadowe, abonamenty uprawniające do korzystania z usług sportowo-rekreacyjnych, a także koszty dowozu pracowników do i z zakładu pracy, ich ubezpieczenia OC lub koszty uczestnictwa w imprezach okolicznościowych organizowanych poza siedzibą firmy.

dr Janusz Marciniuk, doradca podatkowy Marciniuk i Wspólnicy