Zgodnie z przepisami ustawy o PIT, kosztem uzyskania przychodu opodatkowanego na zasadach ogólnych może być każdy wydatek, który został poniesiony w celu osiągnięcia tego przychodu. Wynika z tego, że jeśli podatnik zawrze umowę najmu, z której będzie wynikać wprost, że wynajmowany lokal powinien być odpowiednio urządzony i wyposażony, to zakup przedmiotów niezbędnych do zrealizowania takiego zalecenia można będzie uznać za koszt uzyskania przychodu. Oczywiście dotyczy to tylko takich urządzeń czy mebli, które nie stanowią standardowego wyposażenia lokalu.

Szczegóły w umowie

W przypadku zakupu mebli oraz innych składników wyposażenia przeznaczonego pod wynajem łatwo można wykazać związek przyczynowo-skutkowy uprawniający do uznania zakupu za koszt uzyskania przychodu. Gdyby nie wydatek na takie sprzęty, nie byłoby przychodu z najmu. Nie jest regułą, iż wynajmuje się lokal w pełni wyposażony. Przepisy kodeksu cywilnego nie zawierają tu żadnych ograniczeń. Strony umowy najmu mają pełną swobodę, by w tej materii zapisać taką umowę dowolną treścią.

Kwestię tę można rozwiązać jeszcze inaczej. Nie ma formalnych przeszkód, by umowa najmu dotyczyła wyłącznie samego lokalu (bez wyposażenia). Natomiast na okoliczność zakupu wszelkiego sprzętu można zawrzeć drugą umowę, np. dzierżawy. Wówczas poza dyskusją pozostanie kwestia zaliczania w koszty wydatków na zakup takiego sprzętu. Gdy jego wartość jednostkowa nie przekracza 3,5 tys. zł, można wliczyć go bezpośrednio w koszty, a gdy przekracza, wlicza się go do kosztów za pośrednictwem amortyzacji, ale według stawek przewidzianych dla tej grupy środków, np. według rocznej stawki amortyzacji 30 lub 60 proc. dla sprzętu komputerowego, a nie 1,5 proc., jak to dotyczy nieruchomości.

Podatkowo taką dodatkową umowę rozlicza się dokładnie tak samo jak umowę główną.