ORZECZENIE
Podatnik złożył informację na potrzeby podatku od nieruchomości, kwalifikując zajmowaną przez siebie nieruchomość jako mieszkalną. Organ podatkowy ustalił, że w ewidencji grunty, których dotyczyła informacja, oznaczone są grunt zabudowany - inny. Budynek zaś kwalifikowany jest jako inny, niemieszkalny. Zatem naliczono podatek od nieruchomości według odpowiednich stawek.
Podatnik odwołał się do SKO i podał, że wskazany budynek nabył w celu zamieszkania, otrzymał pozwolenie na jego remont i go zamieszkuje. Teren, na którym znajduje się nieruchomość, przeznaczony jest w planie zagospodarowania przestrzennego tylko na cele mieszkalne. Zapisy w ewidencji nie są zatem prawidłowe. Sam nie ma jednak możliwości dokonania stosowych zmian, bo może to uczynić tylko starosta. Organ powinien zatem zastosować stawkę podatku właściwą dla budynku mieszkalnego. SKO utrzymało decyzję organu I instancji w mocy.
WSA w Szczecinie oddalił skargę. Zgodnie z art. 21 prawa geodezyjnego i kartograficznego dane zawarte w ewidencji gruntów są podstawą wymiaru podatku. Organy są tym związane. Nie mogą prowadzić postępowania ustalającego odmienny stan. Skarżący powinien zwrócić się do właściwego organu o wszczęcie postępowania i dokonanie zmiany, jeżeli twierdzi, że przeznaczenie budynku jest inne.
Przeznaczenie terenu w planie zagospodarowania nie ma znaczenia. Działa on na przyszłość - samo uchwalenie planu nie zmienia przeznaczenia gruntów.
WSA podkreślił, że mieszkanie w budynku nie wpływa na określenie jego przeznaczenia. Można mieszkać w różnych budynkach, a nie zmienia to ich charakteru na budynek mieszkalny.
Sygn. akt I SA/Sz 299/07
JOANNA BARON
Zespół Zarządzania Wiedzą Podatkową firmy Deloitte