To ostatni dzwonek na przygotowania. Muszą o tym pamiętać wszyscy przedsiębiorcy działający w takich branżach wrażliwych jak: elektroniczna, budowlana, paliwowa, stalowa, metali nieżelaznych i recyklingu
Przypomnijmy, że na łamach DGP omawiane były wątpliwości dotyczące tego, kiedy mechanizm podzielonej płatności (dalej: MPP) powinien zostać zastosowany obligatoryjnie. Ustawa z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm.; dalej: ustawa o VAT) odnosi się w zmienianym art. 108a do kwoty, o której mowa w art. 19 pkt 2 ustawy z 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1292). Tymczasem w prawie przedsiębiorców w przedmiotowej jednostce redakcyjnej kwota jest definiowana jako „równowartość 15 000 zł”. Gdyby dokonywać wykładni literalnej, należałoby dojść do wniosku, że obowiązkowy mechanizm podzielonej płatności ogranicza się jedynie do faktur, w których kwota należności ogółem (brutto) wynosi równo 15 tys. zł. Wnioski z prac legislacyjnych wskazują, że intencją ustawodawcy było objęcie MPP wszystkich rozliczeń w kwocie równej i wyższej niż 15 tys. zł. Obecnie wykładnia może nasuwać pewne wątpliwości interpretacyjne, które warto byłoby wyeliminować przed wejściem w życie przedmiotowych przepisów.

pytania się mnożą