Od początku 2019 r. obowiązują przepisy rozdziału 11a działu III ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.; dalej: ordynacja podatkowa), które regulują zagadnienie schematów podatkowych, a przede wszystkim ich raportowania.

W ten sposób do krajowego systemu podatkowego zostały implementowane unijne regulacje dotyczące ujawniania informacji o schematach podatkowych (ang. Mandatory Disclosure Rules – MDR). Chodzi oczywiście o tzw. dyrektywę DAC 6, tj. dyrektywę Rady (UE) 2018/822 z 25 maja 2018 r. zmieniającą dyrektywę 2011/16/UE w zakresie obowiązkowej automatycznej wymiany informacji w dziedzinie opodatkowania w odniesieniu do podlegających zgłoszeniu uzgodnień transgranicznych (Dz.Urz. UE z 2018 r. L 139, s. 1).

Niestety polski prawodawca wykazał się nieprzeciętną nadgorliwością we wprowadzaniu tej dyrektywy i niezwykle szeroko potraktował kwestię raportowania schematów. Efektem tego są kontrowersyjne, a przy tym bardzo nieczytelne i niejednoznaczne przepisy wprowadzające obowiązki, które znacznie wykraczają poza to, co prawodawcy krajowi musieli – w związku z przyjęciem dyrektywy DAC 6 – wdrożyć w systemach podatkowych. Podkreślić bowiem trzeba, że unijne prawo odnosi się wyłącznie do schematów transgranicznych (tj. funkcjonujących – w uproszczeniu – w relacjach międzynarodowych), a polski ustawodawca wymaga również raportowania schematów krajowych. Co więcej, poszerzony został – w porównaniu z tym, co zostało zapisane w prawie unijnym – krąg podmiotowy uczestników zobligowanych do udziału w procesie raportowania. Międzynarodowe przepisy nie przewidują bowiem funkcji wspomagającego, a nasze tak.