ROZMOWA

EWA MATYSZEWSKA

Najważniejszą część nowelizacji ustawy o VAT, która weszła w życie 1 stycznia 2010 r., stanowią zmiany w zakresie miejsca świadczenia usług. Przepisy te decydują o tym, w jakim kraju powinna być opodatkowana usługa, jeżeli świadczona jest pomiędzy podmiotami z różnych państw. Co się zmieniło w tym zakresie?

PRZEMYSŁAW SKORUPA*

Zgodnie z nowymi przepisami podstawową kwestią, jaką należy ustalić, określając miejsce opodatkowania usługi, to status nabywcy usługi. Chodzi mianowicie o ustalenie, czy nabywca usługi jest podatnikiem VAT, czy też podmiotem nie- mającym takiego statusu. Ustawodawca wprowadził specyficzną definicję podatnika na potrzeby przepisów o miejscu świadczenia usług. W dużym uproszczeniu podatnikiem jest podmiot prowadzący działalność gospodarczą – a zatem przedsiębiorca. Co istotne, bez znaczenia pozostaje kwestia, czy podmiot taki ma siedzibę w Polsce, innym kraju UE czy też poza UE.

Ustawodawca określił odmienne zasady ustalania miejsca opodatkowania przy usługach świadczonych na rzecz podatników VAT (czyli generalnie przedsiębiorców) oraz podmiotów niebędących podatnikami VAT. Jakie to zasady?

Miejscem świadczenia usług w przypadku usług świadczonych na rzecz podatników jest zasadniczo miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę lub stałe miejsce zamieszkania. Jeżeli usługi świadczone są dla stałego miejsca prowadzenia działalności podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba lub stałe miejsce zamieszkania, miejscem świadczenia jest stałe miejsce prowadzenia działalności.