Naczelny Sąd Administracyjny niejednokrotnie zwracał uwagę na sposób opodatkowania know-how, np. w sprawie o sygn. akt II FSK 2120/08, musiał zdecydować, czy opracowanie koncepcji modernizacji pieca zawiesinowego przez podmiot fiński na rzecz polskiego podatnika stanowi transfer know-how i czy należy pobrać podatek u źródła (WHT). NSA uznał, że skoro z opisu stanu faktycznego nie wynika, iż firma fińska zobowiązała się do świadczenia usług doradztwa technicznego ani że świadczyła takie usługi, a miała natomiast dostarczyć propozycje zmian konstrukcyjnych pieca zawiesinowego, schematów technologicznych, usytuowania odpowiednich urządzeń, to nastąpił transfer know-how, a płatność jest należnością licencyjną.

Dla zasadności poboru WHT nie miał znaczenia dla sądu fakt, że te informacje zostały stworzone i nie istniały w momencie zawarcia umowy. Zgodnie z komentarzem OECD do modelowej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania płatności za usługi, w wyniku których powstaje nowy know-how, uzyskany w wyniku tej usługi nie uznaje się za należności licencyjne podlegające WHT. Skoro jednak według NSA nie były świadczone usługi techniczne, to zapewne NSA uznał, że nie było podstaw do rozważenia stosowania tego komentarza. Powstaje ponadto pytanie, czy opracowanie koncepcji modernizacji istniejącego pieca zawiesinowego jest w rzeczywistości transferem know-how. Wydaje się, że bez wątpienia fiński podmiot przygotowując taką koncepcję, wykorzystał posiadane wiadomości specjalistyczne, w tym know-how. Czy jednak przekazując efekt końcowy swojej usługi, przekazał jednocześnie polskiemu podmiotowi know-how i za nie pobrał wynagrodzenie? Możliwości takiej nie można wykluczyć, aczkolwiek w zależności od rzeczywistego stanu faktycznego sytuacja ta mogła nie mieć miejsca.