Obecnie stosowanie zwolnienia dla usług w zakresie ochrony zdrowia, w tym usług rehabilitacyjnych, uzależnione jest od spełnienia łącznie dwóch kryteriów:

● przedmiotowego – zwolnieniu podlegają usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia (usługi rehabilitacyjne spełniają to kryterium);

● podmiotowego – usługi rehabilitacyjne podlegają zwolnieniu, jeżeli są:

a) wykonywane przez zakłady opieki zdrowotnej,

b) świadczone przez lekarzy i lekarzy dentystów, pielęgniarki i położne, osoby wykonujące inne zawody medyczne określone w ustawie o zakładach opieki zdrowotnej, psychologów.

Jeżeli podmiot świadczący usługi rehabilitacyjne spełnia kryterium podmiotowe, podlegają one zwolnieniu z VAT. Literalne brzmienie przepisów wyklucza jednak możliwość korzystania ze zwolnienia, gdy usługodawcą (wystawiającym rachunek lub fakturę) jest podmiot, który wprawdzie sam nie spełnia kryterium podmiotowego, lecz powierza faktyczne wykonywanie usług rehabilitacyjnych zatrudnianym przez siebie odpowiednio wykwalifikowanym osobom. Ma wówczas zastosowanie stawka podstawowa 23-proc., podczas gdy do końca 2010 r. zwolnienie co do zasady miało zastosowanie również w takich przypadkach.

Mimo że regulacje obowiązują bardzo krótko, w Sejmie już trwają prace nad ich nowelizacją, której wynikiem miałoby być m.in. rozszerzenie prawa do zwolnienia na podatników nabywających usługi medyczne od podmiotów wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 18 i 19 ustawy o VAT we własnym imieniu, lecz na rzecz osób trzecich. Na razie trudno ocenić, w jakim ostatecznie kształcie te kolejne zmiany wejdą w życie, a zatem jakie będą ich praktyczne konsekwencje.

Podstawa prawna

Ustawa z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 z późn. zm.).

Marek Wojda, doradca podatkowy w Baker & McKenzie