Sytuacja jest prosta w odniesieniu do podmiotów, których rok podatkowy jest zgodny z kalendarzowym i rozpoczął się 1 stycznia 2011 r. Zasadniczo stosują oni przepisy wprowadzone nowelizacją z 25 listopada 2010 r. (Dz.U. nr 226, poz. 1478).

Jednak podatnicy CIT mogą określić swój rok podatkowy nieodpowiadający kalendarzowemu. W takich przypadkach art. 12 nowelizacji stanowi, że podatnicy, u których rok podatkowy jest inny niż rok kalendarzowy i rozpoczął się przed 1 stycznia 2011 r., stosują do końca przyjętego przez siebie roku podatkowego przepisy ustawy w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2010 r. Zatem podatnik, którego rok podatkowy rozpoczyna się 1 grudnia 2010 r., a kończy 30 listopada 2011 r., może do tego dnia korzystać z regulacji obowiązujących do końca 2010 r.

Problem powstaje w odniesieniu do podatników, którzy korzystają z art. 8 ust. 2a ustawy o CIT. Pozwala on podatnikom rozpoczynającym działalność w drugiej połowie roku i wybierającym rok podatkowy odpowiadający rokowi kalendarzowemu na połączenie okresu do końca roku kalendarzowego z następnym rokiem kalendarzowym. Pytanie brzmi, czy tacy podatnicy mogą skorzystać z art. 12 nowelizacji. Wprawdzie efektywnie ich rok podatkowy trwa dłużej niż 12 miesięcy – najkrócej 1 rok i 1 dzień (w przypadku utworzenia spółki 31 grudnia 2010 r.), a maksymalnie 18 miesięcy (w przypadku utworzenia spółki 1 lipca 2010 r.), to jednak opiera się na roku kalendarzowym. Stanowisko, że tak określony rok podatkowy jest przedłużonym rokiem kalendarzowym przyjął, NSA w wyroku z 20 sierpnia 2008 r. (sygn. akt II FSK 620/07).

Zatem rozpoczęcie działalności przez spółkę utworzoną w drugiej połowie roku 2010, której rok podatkowy pokrywa się z kalendarzowym, ale pierwszy rok trwa od dnia rozpoczęcia działalności do 31 grudnia 2011 r., oznacza konieczność zastosowania po 31 grudnia 2010 r. przepisów podatkowych wynikających z nowelizacji.

not. MGM