Czy dojazd na badania można odliczyć

Podatnik jest osobą zaliczoną do II grupy inwalidztwa, właścicielem samochodu osobowego, którym dojeżdża na badania laboratoryjne (badania diagnostyczne) ustalające poziom stężenia litu w surowicy krwi, zaś sama terapia (leczenie) polega na przyjmowaniu środków farmakologicznych (zażywaniu tabletek z węglanem litu). Czy dojazd na badania można odliczyć w ramach ulgi rehabilitacyjnej?

Nie

Odliczeniu od dochodu podlegają jedynie te wydatki, o których jest mowa w art. 26 ust.7a pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dojazd na badania diagnostyczne (laboratoryjne) niewątpliwie należy uznać za przewozy konieczne przy stanie zdrowia podatnika. Jednak odliczeniu od dochodu wolą ustawodawcy podlegają wyłącznie wydatki poniesione na używanie samochodu osobowego związanego z przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne. W ramach tych zabiegów nie mieszczą się, niestety, badania laboratoryjne.

Podstawa prawna

• Art. 26 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.).

Czy dojazd na zabiegi trzeba dokumentować

Czy podatnicy składający zeznanie podatkowe, w którym wykazali odliczenie z tytułu koniecznego przewozu na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne, są zobowiązani do dokumentowania korzystania z zabiegów?

Nie

Zgodnie z generalną zasadą wydatek na cele rehabilitacyjne ustala się na podstawie dokumentu stwierdzającego jego poniesienie. Jednak zasada ta nie dotyczy m.in. wydatków z tytułu używania samochodu osobowego stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16. roku życia dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne. Nie oznacza to jednak, że kwota limitu, do wysokości którego przysługuje odliczenie 2280 zł z tytułu dojazdów na niezbędne zabiegi, jest ryczałtem przysługującym bez względu na wysokość poniesionych wydatków oraz faktyczną konieczność uczestnictwa w zabiegach leczniczo-rehabilitacyjnych. Dokonanie tego odliczenia wymaga spełnienia wielu warunków, a w szczególności poniesienia wydatków związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne.

Rzeczywiście ustawodawca dla tych odliczeń, które są limitowane, przyjął, że nie jest konieczne ustalanie wysokości wydatków na podstawie dowodów potwierdzających ich poniesienie. Wydatki te mogą więc być odliczane, nawet jeśli podatnik nie dysponuje dokumentami potwierdzającymi ich poniesienie. Jednak fakt oraz konieczność poniesienia tych wydatków powinny być co najmniej uprawdopodobnione. Nie można jednak zgodzić się ze stanowiskiem, że podatnik nie musi w żaden sposób udokumentować, że faktycznie poniósł przedmiotowe wydatki. Należy bowiem pamiętać, że organ podatkowy ma prawo kwestionować wydatki na używanie samochodu, jeśli okaże się, że zabiegi nie były konieczne lub dana osoba wcale z nich nie korzystała. Organ podatkowy może poszukiwać innych niż dokumenty dowodów - np. przesłuchanie świadków lub strony.

Zatem w toku weryfikacji organowi podatkowemu można przedstawić każdy dowód świadczący o tym, że osoba niepełnosprawna lub podatnik mający na utrzymaniu osobę niepełnosprawną albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16. roku życia, poniósł wydatki związane z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne.

Podstawa prawna

• Art. 26 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.).