Przedmiotem sporu była sytuacja, w której spółka w ramach działalności poniosła wiele wydatków, które zostały ujęte w jej rozliczeniach dla celów podatku dochodowego od osób prawnych jako niestanowiące kosztów uzyskania przychodów, tj. upominki okazjonalne przyznawane kontrahentom (m.in. wino, zegarki, portfele, odzież, torby podróżne, biżuteria, sprzęt elektroniczny) oraz artykuły spożywcze zakupione przez spółkę na potrzeby biura (m.in. herbata, kawa, ciastka i paluszki).

Wydatków tych spółka nie zaliczała do kosztów ze względu na występujące ograniczenia w ustawie o CIT.

Spółka pierwotnie nie odliczała też VAT od tych wydatków ze względu na istniejące ograniczenie w art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT (obecnie wykreślony z ustawy o VAT).

W uzasadnieniu wyroku podkreślono, że aby podatnik miał prawo do odliczenia VAT, każdy wydatek musi być oceniany tylko i wyłącznie ze względu na związek z prowadzoną działalnością gospodarczą podmiotu, a nie na warunek zaliczenia ich do kosztów podatkowych.

Wyrok ten potwierdza dotychczasową linię orzeczniczą NSA. Ograniczenie z art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, ze względu na niezgodność z prawem wspólnotowym, zostało już uchylone. Podatnicy, którzy pozostają w sporze z fiskusem, mogą oczekiwać zmiany stanowiska organów podatkowych i zwrotu nadpłaty VAT.

Wyrok jest prawomocny.

Sygn. akt I FSK 1461/10.