Warto pamiętać, że tego typu podarki podlegają opodatkowaniu na zasadach zawartych w ustawie z 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t.j. Dz.U. z 2009 r. nr 93, poz. 768 z późn. zm.). Przepisy te pozwalają jednak nie odprowadzać daniny, jeżeli wartość tych darowizn nie przekroczy określonej kwoty, która uzależniona jest od tego, kim jest obdarowany. I tak, kwota wolna w wysokości:

● 9637 zł – dotyczy nabywcy zaliczanego do I grupy podatkowej (czyli gdy jest on dla darczyńcy: małżonkiem, zstępnym, wstępnym, pasierbem, zięciem, synową, rodzeństwem, ojczymem, macochą czy teściem),

● 7276 zł dotyczy nabywcy zaliczanego do II grupy podatkowej (czyli gdy jest on: zstępnym rodzeństwa, rodzeństwem rodziców, zstępnym i małżonkiem pasierbów, małżonkiem rodzeństwa lub rodzeństwem małżonka, małżonkiem innych zstępnych),

● 4902 zł dotyczy nabywcy zaliczanego do III grupy podatkowej (tj. każdego, kto nie jest zaliczany do I lub II grupy).

Oczywiście obliczając, czy limit nie został przekroczony, bierze się pod uwagę sumę wartości prezentów otrzymanych od jednej osoby z pięciu lat (poprzedzających ostatnie nabycie od tej osoby).

Jak przyznaje Ministerstwo Finansów, prezenty okolicznościowe o wartości przekraczającej kwoty wolne otrzymywane są zazwyczaj od najbliższych (małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierbów, rodzeństwa, ojczyma czy macochy). Ale w tym przypadku podlegają całkowitemu zwolnieniu – gdy zostaną spełnione ustawowe warunki (art. 4a ustawy). Chodzi o to, że nabycie rzeczy (powyżej kwoty wolnej) trzeba zgłosić do naczelnika urzędu skarbowego w terminie 6 miesięcy od dnia ich otrzymania. Zgłoszenie nie jest wymagane tylko w przypadku, gdy nabycie nastąpiło na podstawie umowy w formie aktu notarialnego.

SD-Z2 – taki formularz trzeba złożyć fiskusowi, aby darowizna od osoby najbliższej o wartości przekraczającej 9637 zł była zwolniona z podatku