Chodziło o spółkę budującą hotel wraz z centrum odnowy spa. W trakcie tej inwestycji opracowywała ona m.in. projekty budowlane oraz biznesplany wymagane przez potencjalnych partnerów finansowych. Czynności te wykonywała na podstawie umów ze zleceniobiorcami, którym zwracała poniesione przez nich koszty. Jedno z porozumień zawartych z amerykańską pracownią architektoniczną obejmowało zwrot kosztów poniesionych zarówno na terytorium USA, jak i w Polsce na podstawie faktur wystawianych przez hotele, restauracje itp.

Spółka zapytała izbę skarbową czy wydatki, np. na przeloty na pobyt w hotelach, posiłki w restauracjach itp., poniesione w Polsce przez amerykańskich architektów zwiększają wartość początkową inwestycji i w konsekwencji po jej wprowadzeniu do ewidencji środków trwałych mogą być zaliczone do katalogu kosztów podatkowych przez odpisy amortyzacyjne.

Jej zdaniem odpowiedź jest pozytywna. Podkreśliła ona, że wydatki takie nie są wyłączone z kosztów podatkowych na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o CIT (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 74, poz. 397 z późn. zm.), ponieważ nie mają charakteru reprezentacyjnego, ale są ściśle związane z prowadzoną inwestycją. Dlatego też na podstawie art. 16g ust. 4 – ust. 6 ustawy o CIT powinny zwiększyć wartość początkową środka trwałego. Po oddaniu inwestycji do używania i wprowadzeniu jej do ewidencji środków trwałych mogą też zostać zaliczone do kosztów podatkowych przez odpisy amortyzacyjne.

Izba nie zgodziła się z tym. Uznała, że wydatki poniesione na hotele i spotkania biznesowe w restauracjach mają charakter reprezentacji.

Sprawa trafiła do WSA w Olsztynie. Ten zgodził się ze spółką. Uznał, że nie można w tej sytuacji mówić o reprezentacji, a o zwykłej praktyce biznesowej. Sąd dodał, że jeśli dla prawidłowego przebiegu inwestycji konieczne jest organizowanie spotkań biznesowych poza biurem, np. w restauracjach, to niezbędne jest też poniesienie związanych z nimi kosztów. Dlatego mogą one zwiększać wartość środka trwałego i być zaliczone do kosztów podatkowych przez odpisy amortyzacyjne. Wyrok nie jest prawomocny.

ORZECZNICTWO

Wyrok WSA w Olsztynie z 14 sierpnia 2013 r. (sygn. akt I SA/Ol 492/13).