Od początku marca weszło w życie rozporządzenie ministra pracy i polityki społecznej z 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz.U. z 2013 r. poz. 167).

W myśl art. 16 ust. 1 pkt 30 i 51 ustawy o CIT (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 74, poz. 397 z późn. zm.) nie uważa się za koszty uzyskania przychodów ponadlimitowych wydatków ponoszonych na rzecz pracowników z tytułu używania przez nich samochodów na potrzeby podatnika oraz wydatków z tytułu kosztów używania (dla potrzeb działalności gospodarczej) samochodów osobowych niestanowiących składników majątku podatnika. Ograniczenia te dotyczą części wydatków przekraczających kwotę wynikającą z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu dla celów podatnika oraz stawki za jeden kilometr przebiegu (tzw. kilometrówka), określonej w rozporządzeniu ministra infrastruktury z 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz.U z 2002 r. nr 27, poz. 271). Aktualna stawka dla samochodów o pojemności do 900 cm sześc. wynosi 0,5214 zł, a powyżej 900 cm sześc. – 0,8358 zł.

Wątpliwości pojawiają się przy ocenie kosztów związanych z podróżą służbową, lecz niedotyczących bezpośrednio przejazdu (np. opłaty parkingowe i za autostrady). W świetle orzecznictwa wydatki takie objęte były limitem. Teraz par. 4 rozporządzenia MPiPS dopuszcza zwrot pracownikowi innych poza kilometrówką niezbędnych wydatków związanych z podróżą. Wprawdzie powyższy przepis reguluje sytuację prawną pracownika sfery budżetowej, to może stanowić istotną wskazówkę interpretacyjną i przesądzić o możliwości zaliczania wskazanych wydatków do kosztów przez wszystkich podatników.