Ulgę prorodzinną mogą odliczać trzy kategorie podatników. Po pierwsze, są to rodzice wychowujący dzieci własne lub przysposobione. Po drugie, podatnicy, którym opiekę nad dzieckiem przyznał sąd opiekuńczy. Warunkiem odliczenia ulgi przez opiekuna jest jednak to, aby dziecko z nim zamieszkiwało. Trzecią grupą uprawnionych do odliczenia ulgi prorodzinnej są podatnicy sprawujący opiekę nad dziećmi przez pełnienie funkcji rodziny zastępczej. Dotyczy to zarówno rodzin zastępczych ustanowionych mocą orzeczenia sądu, jak i sprawujących tę funkcję na podstawie umowy zawartej ze starostą.

Wszystkie trzy kategorie podatników mogą odliczać ulgę na dzieci, które nie ukończyły 18 lat. Rodzice oraz rodzice zastępczy mogą także odliczać ulgę na dzieci pełnoletnie, spełniające warunki określone w ustawie o PIT (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 51, poz. 307 z późn. zm.), m.in. warunek wieku, nauki.

Wprawdzie zgodnie z przepisami ustawy o pomocy społecznej (t.j. Dz.U. z 2009 r. nr 175, poz. 1362) zasadą jest, że pełnienie funkcji rodziny zastępczej z mocy prawa ustaje z dniem osiągnięcia przez dziecko pełnoletności. Wyjątek dotyczy sytuacji, gdy dziecko po ukończeniu 18 lat nadal przebywa w rodzinie zastępczej, do czasu ukończenia szkoły, w której rozpoczęło naukę przed osiągnięciem pełnoletniości.

Opiekunowie prawni mogą natomiast odliczać ulgę prorodzinną wyłącznie na dzieci małoletnie. Wynika to z przepisów kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (Dz.U. nr z 1964 r. nr 9, poz. 59 z późn. zm.), które stanowią, że gdy małoletni osiągnie pełnoletniość albo gdy przywrócona zostanie nad nim władza rodzicielska, opieka ustaje z mocy prawa.

Gdy forma opieki nad dzieckiem zmieniła się w danym miesiącu, to rodzicowi, rodzicowi zastępczemu lub opiekunowi prawnemu przysługuje w tym miesiącu ulga za każdy dzień sprawowania pieczy nad dzieckiem w wysokości 3,09 zł.