Podatnicy prowadzący działalność gospodarczą mogą wchodzić w spór z kontrahentami czy klientami. W niektórych przypadkach szybsze i korzystniejsze dla obu stron może być skorzystanie z mediacji i polubowne zakończenie sporu zamiast oczekiwania na często długotrwałe rozstrzygnięcie sporu przez sąd.

Zarówno ustawa z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 51, poz. 307 z późn. zm.), jak i ustawa z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 z późn. zm.) nie odnoszą się wprost do tego czy wydatki poniesione przez firmę na takie polubowne zakończenie sporu mogą zostać uznane za koszt uzyskania przychodu.

Jeśli wziąć pod uwagę np. art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, to zgodnie z tym przepisem kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Jak zauważa adwokat Andrzej Ossowski z Kancelarii Adwokackiej A. Ossowski, jednocześnie brak jest wyraźnego przepisu, który wyłączałby z kosztów uzyskania przychodów wydatki związane z polubownym zakończeniem sporu czy też uzależniającym możliwość zaliczenia określonego wydatku do tych kosztów ze względu na prawdopodobieństwo uzyskania niekorzystnego rozstrzygnięcia.

– Dlatego też jeżeli podatnik w danej sytuacji będzie umiał racjonalnie wykazać, że wydatek na polubowne zakończenie sporu był poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania czy też zabezpieczenia ich źródła, to taki wydatek powinien zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów – dodaje ekspert.

Podobną interpretację i sposób zaliczenia takich wydatków do kosztów uzyskania przychodów można zastosować do podmiotów opodatkowanych podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Ważne!

Koszty polubownego zakończenia sporu służą podtrzymaniu reputacji i zachowania korzystnego obrazu działalności firmy wśród klientów. Stanowią zatem wydatki poniesione w celu zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów firmy.