Zgodnie z art. 16a ustawy o CIT podatnikowi przysługuje prawo do dokonywania odpisów amortyzacyjnych w dwóch sytuacjach. Pierwsza wiąże się z wykorzystaniem konkretnych składników majątkowych na potrzeby podatnika związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, druga z oddaniem tych składników osobom trzecim do używania na podstawie wymienionych w przepisie umów (najem, dzierżawa, leasing).

Problemy interpretacyjne, budzi sformułowanie: „na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą”. Zdaniem niektórych organów podatkowych nie jest konieczne wykazanie tego związku przez fizyczne, bezpośrednie wykorzystanie określonego środka trwałego w działalności gospodarczej podatnika. Jak stwierdził WSA w Białymstoku (wyrok z 2 lipca 2008 r., sygn. akt I SA/Bk 183/08), pojęcie wykorzystywania na potrzeby jest pojęciem szerszym od pojęcia wykorzystywania w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i obejmuje sytuację, w której środki trwałe przekazane zostały kontrahentowi w celu świadczenia usług na rzecz podatnika w ramach umowy współpracy.

Z takim stanowiskiem nie zgodził się NSA. W wyroku z 25 lutego 2010 r. (sygn. akt II FSK 1628/08) uznał, że podatnik nie spełnił warunku używania środka trwałego w rozumieniu art. 16a ustawy o CIT, gdyż nie używał go na potrzeby prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Okoliczność wykorzystywania środków trwałych przez inne podmioty gospodarcze do montażu artykułów gospodarstwa domowego wyłącznie na rzecz podatnika nie może zmienić faktu używania środków trwałych spółki przez inne podmioty.

Stanowisko to nie zasługuje na aprobatę i może stwarzać problemy podatnikom. Samo przekazanie składników majątkowych kontrahentowi nie uprawnia do twierdzenia, że nie będą one wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.

not. mgm