Osoby prowadzące działalność gospodarczą w formie spółek osobowych często są zatrudniani w nich na umowę o pracę. Zatrudnienie we własnej spółce ma istotny wpływ na możliwość rozliczenia kosztów uzyskania przychodów.

Kosztem uzyskania przychodów są dla podatnika wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania źródła przychodów. Warunkiem dodatkowym jest to, żeby taki wydatek nie został równocześnie przez ustawodawcę wymieniony jako wyłączony z kosztów uzyskania.

Z takim wyłączeniem mamy do czynienia w przypadku wynagrodzeń wspólnika osobowej spółki handlowej. Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 10 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.) wartość własnej pracy podatnika, a także małżonków i małoletnich dzieci wspólników, nie może być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów.

Jak wyjaśnia Michał Grzywacz, radca prawny z Kancelarii Prawnej Grzywacz-Zawada, oznacza to, że nawiązanie stosunku pracy z własną spółką i wypłacanie z tego tytułu wynagrodzenia skutkować będzie poniesieniem wydatku, który nie pomniejszy przychodu wspólnika.

- Moim zdaniem zawarcie takiej umowy wpłynie jednak na wysokość dochodu pozostałych wspólników - mówi ekspert.

W jego ocenie pozostali wspólnicy, wobec braku analogicznego przepisu, będą mogli odpowiednią część takiego wynagrodzenia (wynikającą z ich udziału w zyskach i stratach spółki) zaliczyć do wydatków stanowiących ich koszt uzyskania przychodu. Michał Grzywacz zauważa, że art. 23 ust. 1 pkt 10 ustawy o PIT odnosi się wyraźnie tylko do wartości własnej pracy. A zatem wydatkiem stanowiącym koszt uzyskania przychodów wspólnika będzie więc dla niego wydatek poniesiony przez spółkę na wypłatę wynagrodzenia pozostałych wspólników.

- Na szczęście dla podatników podobny pogląd wydaje się podzielać Ministerstwo Finansów np. w interpretacji dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie nr IPPB1/415-1279/ 08-2/IF z 27 stycznia 2009 r. - dodaje ekspert.