Wysokość podatku opłacanego w formie karty podatkowej jest niezależna od wielkości przychodów osiąganych z działalności. Ustawodawca określił różne kryteria warunkujące wysokość stawek karty. Są one określane odrębnie dla poszczególnych rodzajów działalności i uzależnione od liczby zatrudnianych pracowników i liczby mieszkańców miejscowości, w której podatnik prowadzi działalność.

Niepełnosprawni i zatrudnieni

Wysokość zobowiązania podatkowego ustala naczelnik urzędu skarbowego w drodze decyzji administracyjnej odrębnie na każdy rok podatkowy. Podatnik opłacający zryczałtowany podatek w formie karty podatkowej ma prawo do obniżenia stawki podatku.

Informacje dotyczące zakresu obniżek zawiera art. 27 ustawy o zryczałtowanym podatku od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. z 1998 r. nr 144, poz. 930 z późn. zm.). Obniżenie może być obligatoryjne bądź fakultatywne. Przykładowo, stawki karty określone dla działalności usługowej oraz wytwórczo-usługowej obniżane są obowiązkowo o 20 proc. w przypadku posiadania przez podatnika orzeczenia o niepełnosprawności lub ukończenia przez niego do 1 stycznia roku podatkowego 60 lat życia. Z kolei o 80 proc. obniża się stawkę podatku podatnikom zatrudnionym jednocześnie na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy.

Obowiązkowe i uznaniowe

Obniżenie może mieć także charakter fakultatywny. Na wniosek podatnika naczelnik urzędu skarbowego może obniżyć stawkę karty podatkowej, jeżeli rozmiar działalności podatnika, przy zatrudnieniu nieprzekraczającym jednego pracownika, wskazuje na to, że stawka ta byłaby dla podatnika za wysoka.

W celu obniżenia stawki podatku należy złożyć w urzędzie skarbowym pisemny wniosek wraz z jego uzasadnieniem. Do wniosku należy dołączyć dokumenty potwierdzające fakty, na które podatnik się powołuje, np. orzeczenie o niepełnosprawności, zaświadczenie o zatrudnieniu na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy.