Stwierdził więc, że telewizja publiczna nie odliczy podatku wykazanego na fakturach dokumentujących zakupy, które służą zadaniom misyjnym finansowanym z budżetowej subwencji.
Zdaniem TSUE prawo do odliczenia VAT przysługuje nadawcom publicznym wyłącznie w zakresie, w jakim prowadzą oni działalność komercyjną, a więc zarówno usługi odpłatne (np. reklamowe), jak i nieodpłatne, lecz sfinansowane z przychodów komercyjnych.
Wyrok zapadł w sprawie bułgarskiej telewizji publicznej, lecz ma znaczenie także dla innych nadawców działających w Unii Europejskiej (również w Polsce).
Unijny trybunał już wcześniej orzekał podobnie w sprawie nadawców publicznych finansowanych z abonamentu. W wyroku z 22 czerwca 2016 r. (sygn. akt C-11/15), dotyczącym czeskiego radia, TSUE orzekł, że działalność misyjna nie podlega VAT, a więc nadawcy muszą stosować prewspółczynnik przy odliczaniu podatku naliczonego.
Bułgarska telewizja miała jednak nadzieję na inne rozstrzygnięcie, m.in. z uwagi na odmienne źródło swojego finansowania. Argumentowała, że dochody pozyskuje nie z abonamentu, tylko z subwencji budżetowych i z reklam. Liczyła na to, że TSUE potwierdzi jej prawo do odliczania całego VAT z faktur dokumentujących zakup kamer, mikrofonów i innego sprzętu niezbędnego do prowadzenia działalności nadawczej.
Twierdziła, że działalność misyjna jest odpłatną działalnością gospodarczą. W tym celu przywoływała art. 25 lit. c unijnej dyrektywy VAT, zgodnie z którym opodatkowane jest świadczenie usług na podstawie nakazu wydanego przez organ władzy, w jego imieniu lub z mocy prawa.
Bułgarska skarbówka była innego zdania. Uważa, że odliczenie jest możliwe tylko w takim zakresie, w jakim nadawca prowadzi działalność komercyjną, a nie misyjną.
Gdy spór trafił do sądu administracyjnego w Sofii, ten zawiesił postępowanie i spytał unijny trybunał, czy audycje sfinansowane przez subsydia budżetowe można uznać za odpłatne świadczenie usług w rozumieniu unijnej dyrektywy VAT i czy telewizja ma prawo odliczyć całość podatku naliczonego.
Unijny trybunał przyznał rację bułgarskiemu fiskusowi. Wyjaśnił, że usługi audiowizualne finansowane z państwowej subwencji w ogóle nie podlegają VAT. Brak jest bowiem związku pomiędzy dotowaniem tych usług przez państwo a korzystaniem z nich przez telewidzów. Ponadto – jak zauważył TSUE – wysokość subwencji jest ustalana w oparciu o kwotę ryczałtu określoną w rozporządzeniu i naliczana za godzinę emisji. W żaden sposób nie uwzględnia więc ona tożsamości ani liczby użytkowników świadczonej usługi. ©℗

orzecznictwo

Wyrok TSUE z 16 września 2021 r., sygn. C-21/20 www.serwisy.gazetaprawna.pl/orzeczenia