Spytała o to spółka, która zatrudnia pracowników głównie spoza Unii Europejskiej. Uzyskuje dla nich zezwolenia na pracę oraz pokrywa koszty pozostałych procedur imigracyjnych, w tym zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji. W związku z tym uiszcza m.in. opłaty za wydanie wizy, opłaty skarbowe za pełnomocnictwa, pokrywa koszty tłumaczy przysięgłych, płaci za usługi pośrednika, który pomaga jej w wypełnianiu procedur.
Spółka chciała się upewnić, że pracownicy nie mają z tytułu tych świadczeń, za które nie płacą, przychodu podlegającego opodatkowaniu. Doszła do takiego wniosku po przeanalizowaniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. (sygn. akt K 7/13) . Trybunał wskazał w nim trzy warunki, które muszą być spełnione łącznie, aby nieodpłatne świadczenia były przychodem pracownika w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o PIT: muszą one zostać spełnione za zgodą pracownika, w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przynieść mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, a korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).