Chodziło o wspólniczkę spółki prowadzącej od kilku lat hurtową sprzedaż wyrobów pirotechnicznych. W maju 2021 r. kobieta zarejestrowała jednoosobową działalność gospodarczą na terenie Czech. W ramach nowej firmy również zajmowała się sprzedażą wyrobów pirotechnicznych. Po kilku miesiącach zaczęła sprzedawać polskiej spółce (tej, której była wspólniczką) towary kupione za granicą.
Sądziła, że część wydatków poniesionych przez spółkę może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu. Przekonywała, że w tym przypadku nie ma zastosowania art. 23 ust. 1 pkt 10 ustawy o PIT, który nie pozwala zaliczać do kosztów uzyskania przychodu wartości pracy własnej podatnika, jego małżonka i małoletnich dzieci, a w przypadku prowadzenia działalności w formie spółki niebędącej osobą prawną – także małżonków i małoletnich dzieci wspólników tej spółki.