Chodziło o spółkę, której powiązany kontrahent oddał do odpłatnego używania w ramach leasingu finansowego prawo ochronne do znaku towarowego. Należało ono wcześniej do spółki, ale w ramach restrukturyzacji grupowej zostało przekazane kontrahentowi. Spółka jako korzystający uwzględniła udostępniony jej znak towarowy w ewidencji wartości niematerialnych i prawnych i dokonywała od niego odpisów amortyzacyjnych. Wypłacała też kontrahentowi (finansującemu) okresową opłatę za korzystanie ze znaku towarowego, czyli ratę leasingową.
Nie mogła jednak zaliczyć całej kwoty części odsetkowej raty do kosztów podatkowych, bo zgodnie z art. 15c ust. 1 i ust. 12 ustawy o CIT podlega ona limitowaniu jako koszt finansowania dłużnego. Inne ograniczenie dla takiego wydatku wynika z art. 16 ust. 1 pkt 73 ustawy o CIT. Zgodnie z tym przepisem kosztem podatkowym nie mogą być wszelkiego rodzaju opłaty i należności za korzystanie z nabytych lub wytworzonych przez podatnika znaków towarowych, które zostały następnie zbyte – w części przekraczającej przychód z ich zbycia.