Umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania zawarta 13 września 2011 r. w Warszawie pomiędzy Polską a Republiką Czeską zastąpiła – począwszy od stycznia – obowiązującą umowę z 24 czerwca 1993 r. Dokument w zasadniczej konstrukcji bazuje na konwencji modelowej OECD – z pewnymi modyfikacjami. W odniesieniu do definicji zakładu nowa umowa wprowadza pojęcie usługowego zakładu, który powstaje, gdy świadczenie usług przez przedsiębiorstwo umawiającego się państwa trwa na terytorium drugiego państwa przez okres lub okresy przekraczające łącznie 6 miesięcy w jakimkolwiek 12-miesięcznym okresie.

W odniesieniu do transportu międzynarodowego, odmiennie aniżeli w konwencji modelowej OECD, prawo do opodatkowania dochodu z tego tytułu przysługuje państwu zamieszkania lub siedziby osoby prowadzącej taką działalność, a nie państwu, w którym znajduje się miejsce faktycznego zarządu przedsiębiorstwa transportowego.

Zgodnie z nową umową wypłacane transgranicznie dywidendy mogą być opodatkowane u źródła w maksymalnej wysokości 5 proc. – podobnie jak dochody z tytułu odsetek. W przypadku transgranicznych wypłat należności licencyjnych utrzymano zasadę maksymalnego opodatkowania u źródła w wysokości 10 proc.

Inaczej aniżeli w innych polskich umowach podatkowych, lecz zgodnie z konwencją modelową OECD, w nowej umowie z Republiką Czeską pominięto artykuł dotyczący opodatkowania wolnych zawodów. Dokument nie zawiera też klauzuli nieruchomościowej, pozwalającej na opodatkowanie przez dane państwo dochodu z tytułu zbycia akcji lub innych porównywalnych praw, których więcej niż 50 proc. wartości pochodzi z majątku nieruchomego położonego w tym państwie.

W odniesieniu do metod unikania podwójnego opodatkowania w przypadku Polski umowa przewiduje wyłączenie z progresją jako zasadę ogólną oraz zaliczenie zwykłe, czyli inaczej proporcjonalne, w stosunku do dochodu z tytułu dywidend, odsetek, należności i zysków kapitałowych, z kolei Republika Czeska będzie jednolicie stosowała zaliczenie zwykłe.