Organ I instancji wydał decyzję, w której określił spółce kwotę różnicy podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za poszczególne miesiące 2000 roku. Główną przyczyną weryfikacji zadeklarowanej wysokości podatku do zwrotu było zakwestionowanie prawidłowości rozliczenia w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Organ I instancji stwierdził, że doszło do zawyżenia podatku naliczonego do odliczenia wynikającego z faktur dokumentujących wydatki poniesione z tytułu zawartych z cementowniami umów dzierżawy oraz przeznaczonych na organizację obchodów Dnia Górnika.
Od tej decyzji spółka wniosła odwołanie do organu II instancji. Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję w zakresie wydatków dotyczących umów dzierżawy z cementowniami. Według organu II instancji wydatki te nie stanowiły kosztów uzyskania przychodu w rozumieniu ustawy o CIT, ponieważ brak jest związku wydatków z przychodem.
Spółka, nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, wniosła skargę do WSA w Opolu. Zarzuciła m.in. naruszenie przepisów postępowania polegające na braku wskazania przyczyn, na podstawie których odmówiono uwzględnienia dowodów przedstawionych przez stronę w toku postępowania.
Sąd przyznał rację spółce. Organ w postępowaniu musi samodzielnie odnieść się do każdej kwestii, a tego zabrakło w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organy podatkowe w ramach decyzji dotyczącej VAT tylko wskazały na swoje stanowisko zaprezentowane w innej, odrębnej decyzji.
Sygn. akt I SA/Op 146/07
KATARZYNA PASZEK
Zespół Zarządzania Wiedzą Podatkową firmy Deloitte