Okoliczność, czy świadczymy usługę na rzecz przedsiębiorcy zagranicznego z siedzibą w Unii Europejskiej, czy też w innym stałym miejscu prowadzenia działalności (siedziba oddziału), wpływa na określenie miejsca świadczenia usług niematerialnych wymienionych w art. 27 ust. 4 ustawy o VAT (Dz.U. z 2004 r. nr 54, poz. 535 z późn. zm.).

Do takich usług należy sprzedaż praw, udzielanie licencji, reklama, doradztwo, przetwarzanie i dostarczanie informacji, tłumaczenia czy usługi bankowe, finansowe i ubezpieczeniowe oraz najem rzeczy ruchomych.

Gdy usługi niematerialne nabywane są przez zagraniczną centralę kontrahenta dla celów jej działalności, to nawet gdy firma działa w Polsce poprzez lokalny oddział, miejscem świadczenia tych usług będzie kraj siedziby ich nabywcy.

VAT rozliczy zagraniczny nabywca usługi, więc faktura wystawiana przez usługodawcę nie powinna zawierać VAT.

Zgodnie z art. 27 ust. 3 pkt 2 ustawy o VAT, gdy polski przedsiębiorca świadczy usługi niematerialne na rzecz polskiego oddziału zagranicznego kontrahenta, miejscem świadczenia tych usług może być Polska jako stałe miejsce prowadzenia działalności, dla którego dana usługa jest świadczona. W takiej sytuacji podatnikiem VAT zobowiązanym do rozliczenia w Polsce będzie polski usługodawca. Wystawiana przez niego faktura powinna zatem zawierać VAT.

Z jeszcze innym rozliczeniem mamy do czynienia w sytuacji, gdy polska firma świadczy usługi niematerialne na rzecz zagranicznego przedsiębiorcy z Unii i usługi te nabywane są w związku z działalnością znajdującego się poza Polską zagranicznego oddziału tego kontrahenta. Miejsce świadczenia ustalane będzie analogicznie, to znaczy może nim być kraj siedziby zagranicznego przedsiębiorcy albo kraj, w którym znajduje się stałe miejsce prowadzenia działalności, dla którego dana usługa jest świadczona.

Zarówno w jednym, jak i drugim przypadku polski usługodawca nie powinien wykazywać na fakturze polskiego VAT.