Przychody osób mających siedzibę albo miejsce zamieszkania za granicą, z tytułu usług doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze podlegają zryczałtowanemu opodatkowaniu jednolitą stawką w wysokości 20 proc. uzyskanych przychodów (art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT oraz art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o PIT).

Przepisy te stosuje się z uwzględnieniem zawartych przez Polskę umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Należy jednak wskazać na zasadniczą różnicę pomiędzy regułami opodatkowania transgranicznych wypłat dywidend, odsetek i należności licencyjnych, a regułami opodatkowania przychodów z tytułu transgranicznych wypłat wynagrodzenia za nabywane od zagranicznych usługodawców usługi niematerialne – zawartymi w umowach podatkowych. O ile oparte na Modelowej Konwencji OECD międzynarodowe umowy dwustronne o unikaniu podwójnego opodatkowania w pierwszym przypadku wprost przewidują możliwość opodatkowania tych kategorii dochodu (przychodu) w tzw. państwie źródła, to umowy te – co do zasady – nie przewidują takiej możliwości w przypadku wypłat wynagrodzenia za nabywane usługi niematerialne.

W konsekwencji, jeżeli pomiędzy Polską a państwem, w którym ma siedzibę albo miejsce zamieszkania podmiot będący beneficjentem wypłaty wynagrodzenia za nabywane usługi niematerialne, jest zawarta standardowa umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, przychód taki nie będzie podlegał opodatkowaniu u źródła w Polsce, gdyż umowa nie daje podstawy do poboru takiego podatku. Dochód (przychód) z tego tytułu będzie więc podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym jedynie w państwie, gdzie ma siedzibę albo miejsce zamieszkania podmiot otrzymujący ten dochód (przychód).

Dr Janusz Fiszer, partner w Kancelarii Prawnej White & Case i docent UW