Umowy te wskazują, jakiego rodzaju należności uzyskane przez rezydenta podatkowego jednego z umawiających się państw w drugim państwie mogą podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym w tym drugim państwie (państwie źródła dochodów), a jakie mogą podlegać opodatkowaniu tylko w pierwszym z tych państw, tj. w państwie rezydencji podatkowej podmiotu uzyskującego dochód.
Jeżeli w świetle uregulowań umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania przedsiębiorca będący nierezydentem wykonuje na rzecz polskiego podmiotu świadczenia, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej nazywana ustawą), a świadczenia te wchodzą w zakres działalności gospodarczej tego przedsiębiorcy, to dochody nierezydenta należy zaliczyć do kategorii zysków z przedsiębiorstw. Z praktycznego punktu widzenia właśnie takie sytuacje zdarzają się powszechnie.
Zgodnie z postanowieniami zawartych przez Polskę umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zyski z przedsiębiorstwa umawiającego się państwa mogą podlegać opodatkowaniu tylko w tym państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim umawiającym się państwie przez położony tam zakład i zyski te można przypisać temu zakładowi.
Przytoczone powyżej uregulowania oznaczają, że płacone przez polski podmiot wynagrodzenie za wykonanie przez zagranicznego przedsiębiorcę z siedzibą w kraju, z którym Polskę wiąże umowa w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, świadczenia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy podlega opodatkowaniu tylko w państwie, w którym znajduje się siedziba tego przedsiębiorcy. Z art. 26 ust. 1 ustawy wynika, że warunkiem niepobrania podatku przez polskiego odbiorcę świadczenia (jako płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego) jest przedłożenie mu przez świadczącego usługodawcę certyfikatu rezydencji. Przepis ten, wobec wynikającego z umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zwolnienia z opodatkowania przychodów za świadczenia wymienione w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy, ocenić należy jako mający znaczenie dowodowe, ułatwiające wypłacającemu wynagrodzenie podatkową kwalifikację dokonywanej wypłaty, a nie jako przesłankę niepobrania podatku lub zastosowania stawki wynikającej z umowy międzynarodowej, zawartej przez Polskę.
dr Janusz Marciniuk
doradca podatkowy Marciniuk i Wspólnicy
Not. KT
ikona lupy />
dr Janusz Marciniuk, doradca podatkowy Marciniuk i Wspólnicy / DGP