ANNA NIEDZIÓŁKA
ekspert podatkowy z Europejskiego Centrum Doradztwa i Dokumentacji Podatkowej
Tak
Zasadniczo umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania przewidują, że miejscem opodatkowania dochodów osiąganych z wynajmu nieruchomości jest państwo położenia nieruchomości. Wyjątki od tej zasady są nieliczne.
W systemie podatku dochodowego od osób fizycznych decydujące znaczenie ma miejsce zamieszkania podatnika.
Zgodnie z art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (zwana dalej ustawą o PIT) osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).
Zgodnie z art. 3 ust. 2b ustawy o PIT za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polski uważa się między innymi dochody (przychody) z położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polski nieruchomości. Powyższe przepisy stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Polska. Zasadniczo umowy przewidują, iż miejscem opodatkowania dochodów osiąganych z wynajmu nieruchomości jest państwo położenia nieruchomości.
W sytuacji, gdy z przepisów umowy wynika, że dochody z nieruchomości mogą być opodatkowane w państwie położenia nieruchomości, prawidłowo dochody będą opodatkowane w Polsce. Jeżeli osoba fizyczna nie podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, to w Polsce obejmuje opodatkowaniem tylko dochody z wynajmu. W państwie rezydencji podatkowej będą opodatkowane dochody pozostałe.
Zarówno osoby o nieograniczonym, jaki i ograniczonym obowiązku podatkowym, które osiągają na terenie Polski przychody z najmu i podlegają tu opodatkowaniu, mogą opłacać podatek na zasadach ogólnych albo skorzystać z opodatkowania w formie zryczałtowanej. W 2007 roku podatnicy, którzy opodatkowali przychody z najmu zryczałtowanym podatkiem dochodowym, mogą opłacać podatek według stawki 8,5 proc. do momentu, gdy ich przychód nie przekroczy 4000 euro (15 943 zł). Powyżej tej kwoty należy odprowadzić podatek według stawki 20 proc.
(AP)
PODSTAWA PRAWNA
■ Art. 3 ust. 2a i 2b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.).