Międzynarodowy Standard Rachunkowości (MSR) 16 dopuszcza dwie alternatywne metody wyceny. Pierwszą metodą jest historyczna cena nabycia danego składnika majątku trwałego, pomniejszona na dzień bilansowy o amortyzację, a w niektórych przypadkach – także o odpisy z tytułu utraty wartości. Drugą metodą jest wycena składnika majątku trwałego według wartości przeszacowanej do aktualnej wartości godziwej.

Ze względu na to, że w wyniku przeszacowania aktualizowane są zarówno historyczna cena nabycia, dotychczasowe umorzenie, jak i oczekiwana wartość rezydualna, po jakiej dany aktyw ewentualnie może zostać sprzedany, Rada MSR uznała za zasadne doprecyzowanie wytycznych zawartych w tym standardzie. Proponowane zmiany koncentrują się na sposobie przeliczenia umorzenia w przypadku stosowania metody wartości przeszacowanej.

Obecnie jako podstawę umorzenia uznaje się różnicę między wartością brutto (pierwotną ceną nabycia) a szacowaną wartością, jaka jest przewidywana na dzień wycofania danego składnika z eksploatacji (tak zwana wartość rezydualna). Rada precyzuje, że jeżeli wartość rezydualna, okres użytkowania lub metoda amortyzacji uległy zmianie przed przeszacowaniem, to wartość przeszacowana powinna to uwzględniać. W konsekwencji jeżeli wartość rezydualna, okres użytkowania lub metoda amortyzacji zostały zweryfikowane przed dokonaniem przeszacowania, to przeliczenie umorzenia nie następuje proporcjonalnie do zmiany wartości brutto danego składnika aktywów. Odrębnemu przeszacowaniu podlegają pierwotna wartość początkowa danego aktywu, ewentualny odpis aktualizacyjny, a także zweryfikowana wartość rezydualna. Wynika to z faktu, iż wpływ przeszacowania na wartość początkową aktywu może być inny niż wpływ przeszacowania na jego wartość rezydualną.

W celu zachowania spójności, adekwatnie do zmodyfikowanych zasad w MSR 16, proponowane są zmiany do MSR 38 – Wartości niematerialne i prawne.