Spór toczył się o art. 86 ust. 7b ustawy o VAT (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 z późn. zm). Mówi on, że gdy nakłady są ponoszone na nabycie oraz wytworzenie nieruchomości, stanowiącej majątek przedsiębiorstwa danego podatnika, wykorzystywanej zarówno do celów prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, jak i do celów innych, których nie da się w całości przypisać tej działalności, podatek naliczony oblicza się według udziału procentowego, w jakim nieruchomość wykorzystywana jest do celów działalności. Postępuje się tak, gdy:

podatnik ponosi nakłady na nabycie lub wytworzenie nieruchomości stanowiącej jego majątek;

nieruchomość ta jest wykorzystywana do celów działalności gospodarczej i do innych celów, w tym osobistych podatnika lub jego pracowników;

celów nie da się w całości przypisać działalności gospodarczej.

Kluczowe znaczenie ma pojęcie wykorzystywania nieruchomości. Nie zostało ono doprecyzowane w ustawie o VAT. W wyroku uchylającym interpretację indywidualną sąd uznał, że opłata targowa i podatek od nieruchomości pobierane przez gminę od użytkowników targowiska nie mieszczą się w pojęciu wykorzystywania nieruchomości.

WSA orzekł, że pobieranie tych należności nie jest związane z wykonywaniem przez gminę jakiejkolwiek czynności. W szczególności nie stanowią one wynagrodzenia za udostępnianie miejsc na targowisku i utrzymywanie ich w należytym porządku. Gmina byłaby zobowiązana je pobierać, nawet gdyby nie zmodernizowała bazaru.

Według WSA organ podatkowy błędnie uznał, że stan faktyczny podlega art. 86 ust. 7b ustawy o VAT. Sąd orzekł, że gmina ma pełne prawo do odliczenia VAT od poczynionych wydatków na podstawie ogólnych zasad wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy.

ORZECZNICTWO

Wyrok WSA w Gliwicach z 27 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 1533/1.

Stefan Dasiewicz, specjalista w 8Tax Doradztwo Podatkowe Sp. z o.o.