We wniosku o interpretację spółka, producent środków higienicznych, wyjaśniła, że do produkcji wykorzystuje skażony alkohol etylowy. Prowadzi ewidencję wyrobów akcyzowych, ale zaznaczyła, że nie spełnia ona niektórych wymogów określonych w rozporządzeniu wydanym na podstawie ustawy o podatku akcyzowym (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 108, poz. 626 z późn. zm.). Wskazała, że braki dotyczą opisu wyrobów i ich kodów statystycznych, liczby i rodzaju opakowań, łącznej ilości otrzymanych i zużytych towarów zwolnionych. Z drugiej strony ewidencja zawiera dodatkowo dane, których obowiązujące przepisy nie wymagają.

Według pełnomocników przedsiębiorstwa na skutek takich braków nie nastąpiła utrata prawa do zwolnienia z podatku. Wynika to z tego, że prowadzona przez spółkę ewidencja jest wystarczająca. Argumentowali, że ustawa o podatku akcyzowym nakłada jedynie obowiązek prowadzenia ewidencji, nie zaś spełnienie dodatkowych wymagań zawartych w rozporządzeniu.

Z tym nie zgodził się minister finansów. Organ twierdził, że firma utraci prawo do zwolnienia, ponieważ nieodłącznym warunkiem korzystania z ulgi jest prowadzenie ewidencji w pełni zgodnej z rozporządzeniem.

Sprawa trafiła do sądu. WSA w Warszawie uchylił interpretację. Orzekł, że jeśli firma przyznała we wniosku, iż spełnia ustawowe wymogi do korzystania ze zwolnienia, to jest to wystarczające. Tym bardziej że ustawa nie określa jako warunku zwolnienia wzoru takiej ewidencji – podkreślił sąd.

Minister złożył kasację do NSA, ale rozstrzygnięcie sądu I instancji zostało utrzymane w mocy. NSA powołał się na unijną zasadę proporcjonalności, zgodnie z którą o skutkach prawnych jakiejś czynności nie mogą przesądzać względy formalne (takie jak ewidencja). Jednocześnie pokreślił, że sprawa dotyczy interpretacji, a więc zdarzenia teoretycznego. Dopiero w ewentualnym postępowaniu podatkowym organy mogłyby próbować udowodnić spółce, że prowadzona przez nią ewidencja nie spełnia warunków do korzystania ze zwolnienia.

Wyrok jest prawomocny.

Zwolniony z akcyzy jest alkohol etylowy, który jest skażony i zawarty w wyrobach nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi.

ORZECZNICTWO

Wyrok NSA z 23 maja 2013 r., sygn. akt I FSK 452/13.