Grzywna za przewinienia podatkowe, które stanowią wykroczenia skarbowe np. niezłożenie w terminie deklaracji podatkowej, zwykle nakładana jest w postępowaniu mandatowym. Jest to uproszczony rodzaj postępowania karnego skarbowego, który w drodze wyjątku toczy się nie przed sądem, lecz w urzędzie skarbowym. Mandat mogą nałożyć na podatnika upoważnieni pracownicy urzędów skarbowych (a ponadto pracownicy urzędów celnych, funkcjonariusze celni oraz inspektorzy kontroli skarbowej). Mandatem można nałożyć karę grzywny w granicach nieprzekraczających podwójnej wysokości minimalnego wynagrodzenia, tj. 2772 zł. Natomiast najniższy mandat będzie równy minimalnej karze grzywny, którą można wymierzyć za wykroczenie skarbowe tj. 138,60 zł.

Mandatem można ukarać podatnika jedynie w sytuacji, gdy okoliczności popełnienia wykroczenia nie budzą wątpliwości i nie ma konieczności wymierzenia kary surowszej niż grzywna. Warunkiem nałożenia kary grzywny w drodze mandatu karnego jest wyrażenie przez podatnika zgody na jego przyjęcie. Zgodę tę odnotowuje się na dokumencie mandatu karnego.

W stosunku do osób stale zamieszkujących w Polsce mandat przybiera formę mandatu kredytowego, który staje się prawomocny z chwilą jego podpisania przez sprawcę wykroczenia. Mandat wydaje się ukaranemu za pokwitowaniem odbioru. Podatnik ma obowiązek uiszczenia nałożonej kary grzywny w terminie 7 dni od daty przyjęcia mandatu. Karę należy uiścić na: rachunek bankowy lub do kasy urzędu.

W przypadku przyjęcia mandatu i zapłaty grzywny kończy się postępowanie karne skarbowe. Podatnik, który przyjmie mandat, nie zostanie zarejestrowany w Krajowym Rejestrze Karnym, a zatem pozostaje osobą niekaraną. Natomiast w przypadku braku wyrażenia zgody, sprawa podlegać będzie rozpoznaniu w postępowaniu karnym skarbowym na zasadach ogólnych.

Podstawa prawna

Art. 136-141 ustawy z 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (t.j. Dz.U. z 2007 r. nr 111, poz. 765 z późn. zm.).