Stawka właściwa opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych określona jest w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. nr 121, poz. 844 ze zm.)

Stanowisko Ministerstwa Finansów dotyczące stosowania omawianej stawki, przedstawione w piśmie z 11 lipca 2003 r. (znak: LK-1617/LP/03/MS), dopuszczało opodatkowanie preferencyjną stawką oprócz pomieszczeń (budynków) zajętych bezpośrednio na udzielanie świadczeń zdrowotnych, również budynki (ich części) niezajęte bezpośrednio na te świadczenia, lecz niezbędne do prawidłowego funkcjonowania zakładu opieki zdrowotnej.

W wyniku sądowych kontroli decyzji administracyjnych w sprawie stosowania omawianej stawki ukształtowana została jednak odmienna linia orzecznictwa (m.in. orzeczenia NSA: z 6 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 870/05; z 5 kwietnia 2007 r., sygn. akt II FSK 420/06). Uwzględniając prezentowany w powołanych orzeczeniach pogląd, że dla zastosowania stawki od budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych musi zachodzić związek bezpośredni pomieszczenia budynku (jego części) z udzielaniem świadczeń zdrowotnych, Ministerstwo Finansów zweryfikowało stanowisko wydane w sprawie stosowania omawianej stawki (pismo z 3 października 2007 r., PL-833-106/AP/07/663).

Wyłączenie ze stosowania preferencyjnej stawki pomieszczeń zakładów opieki zdrowotnej, które nie są bezpośrednio związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych, dotyczy wszystkich rodzajów zakładów. Dotyczy ono więc w równym stopniu zarówno pomieszczeń szpitala uzdrowiskowego, jak i szpitala innego rodzaju.

Należy podkreślić, że prawidłowość decyzji wydawanych przez gminne organy podatkowe jest weryfikowana w drodze postępowania podatkowego oraz sądowego. Interpretacje ogólne wydawane w trybie art. 14a Ordynacji podatkowej, jak również wyjaśnienia Ministerstwa Finansów nie są wiążące dla organów podatkowych. Jest to wynikiem ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 11 maja 2004 r., sygn. akt K 4/03 (31 maja 2004 r.), stwierdzającego niezgodność z Konstytucją RP wówczas obowiązującego przepisu art. 14 par. 2 Ordynacji podatkowej stanowiącego, że interpretacje ministra właściwego do spraw finansów publicznych wiążą organy podatkowe i organy kontroli skarbowej.

Zmiana interpretacji przepisów dotyczących stosowania stawki dla budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych przez Ministerstwo Finansów nie ma więc bezpośredniego wpływu na decyzje organów podatkowych w sprawie stosowania stawki (na podstawie odpowiedzi na interpelację nr 5943).

LUDWIK KOTECKI, podsekretarz stanu w Ministerstwie Finansów