Od początku 2010 roku obowiązuje nowa ustawa o finansach publicznych. Wprowadziła ona nowe zasady funkcjonowania audytu wewnętrznego w sektorze publicznym. W stosunku do poprzedniej ustawy zmodyfikowano samą definicję audytu wewnętrznego, która zawarta jest w art. 272 ustawy o finansach publicznych
Zgodnie z tym przepisem za audyt wewnętrzny uważana jest działalność niezależna i obiektywna, której celem jest wspieranie ministra kierującego działem lub kierownika jednostki w realizacji celów i zadań poprzez systematyczną ocenę kontroli zarządczej oraz czynności doradcze.

Definicja międzynarodowa

Katarzyna Włodarska, wykładowca w Ernst & Young Academy of Business, twierdzi, że porównując powyższy tekst z definicją Instytutu Audytorów Wewnętrznych (IIA), możemy znaleźć wiele cech wspólnych. Należą do nich chociażby kwestie niezależności i obiektywizmu czy też formy działań w postaci czynności kontrolnych (zapewniających) oraz doradczych. Definicja IIA podkreśla, że celem audytu jest przysparzanie wartości organizacji oraz usprawnianie jej działalności operacyjnej, natomiast ustawa określa zadanie audytu bardziej ogólnie – jako wspieranie kierownictwa w realizacji celów.

Zgodnie z definicją IIA audyt wewnętrzny zajmuje się oceną trzech procesów: kontroli wewnętrznej, zarządzania ryzykiem oraz ładu organizacyjnego – twierdzi nasza rozmówczyni. Dodaje, że nowa ustawa kieruje zainteresowanie audytorów na obszar kontroli zarządczej, będący nowym pojęciem w obszarze finansów publicznych i stanowiącym rozszerzenie poprzednio obowiązującej kontroli finansowej. Wczytując się w definicję kontroli zarządczej, odnajdziemy wszystkie trzy obszary działalności audytu z definicji IIA. Katarzyna Włodarska podkreśla, że dowiadujemy się, że jej celem jest zapewnienie m.in. zgodności z prawem i procedurami, skuteczności i efektywności działania, rzetelności sprawozdań, ochrony zasobów, zarządzania ryzykiem oraz przestrzegania etycznego postępowania.