Polskie przepisy o VAT w przypadku gdy podstawa opodatkowania ulega zmniejszeniu w stosunku do należności określonej w wystawionej fakturze dopuszczają stosowne obniżenie podstawy opodatkowania. Jest to jednak możliwe pod pewnym warunkiem (wyjątkiem są np. usługi telekomunikacyjne czy wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów). Jest nim posiadanie, przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, w którym nabywca towaru lub usługi otrzymał korektę faktury, potwierdzenia otrzymania korekty faktury przez nabywcę towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę. Uzyskanie potwierdzenia otrzymania przez nabywcę towaru lub usługi korekty faktury po tym terminie uprawnia podatnika do uwzględnienia korekty faktury wyłącznie za okres rozliczeniowy, w którym potwierdzenie to uzyskano.

Oznacza to, że niezależnie od faktycznej wysokości należności, jeśli wystawca faktury korygującej nie uzyska potwierdzenia jej odbioru w rozliczeniu za miesiąc jej wystawienia, będzie musiał ponieść koszt VAT z własnych środków. W firmach wystawiających dużą ilość faktur na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej obowiązek ten może prowadzić do dodatkowego obciążenia podatkowego naruszającego zasadę neutralności VAT.

Wydaje się, że regulacje wprowadzone do polskiej ustawy o VAT w zakresie korygowania podstawy opodatkowania i podatku należnego naruszają zasadę proporcjonalności. W myśl tej zasady, podjęte przez prawodawcę środki prawne muszą być współmierne (konieczne i proporcjonalne do wagi zagadnienia), jeśli chodzi o cel, jaki ma być osiągnięty. Z Dyrektywy 2006/112/WE wynika, że podstawa opodatkowania powinna być zharmonizowana, tak aby zastosowanie VAT do transakcji podlegających opodatkowaniu prowadziło do porównywalnych rezultatów we wszystkich państwach członkowskich.

Mirosław Michna, doradca podatkowy, partner, Doradztwo Podatkowe KPMG