ORZECZENIE

Skarżąca spółka Y zawarła w 2003 roku umowę pożyczki ze spółką luksemburską X na kwotę 17 mln USD, którą przeznaczono na nabycie spółki z o.o. B. W listopadzie 2003 roku zgromadzenie wspólników spółki Y podjęło uchwałę o podwyższeniu kapitału zakładowego przez utworzenie nowych udziałów, które w całości zostały pokryte wkładem pieniężnym i objęte przez spółkę luksemburską X będące jedynym wspólnikiem spółki Y. Jednocześnie dopuszczono możliwość pokrycia kapitału zakładowego w drodze umownego potrącenia wierzytelności spółki Y wobec wspólnika X o pokrycie podwyższonego kapitału z wierzytelnościami wspólnika X wobec spółki Y wynikającymi z pożyczki.

Organy podatkowe stwierdziły, że art. 15 ust. 1 zdanie 3 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 z późn. zm; dalej ustawa o CIT) nie upoważniał do zaliczenia powstałych w związku z tym różnic kursowych do kosztów uzyskania przychodu, gdyż nie nastąpiła faktyczna zapłata, o której mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Organy wskazały, że w wyniku potrącenia lub konwersji wierzytelności dochodzi do zaspokojenia wzajemnych należności, jednak taka forma nie upoważnia do uznania różnic kursowych za zrealizowane - a w konsekwencji nie upoważnia do ich zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu.

Zdaniem strony nawet w przypadku przyjęcia, iż różnice kursowe nie zostały zrealizowane, należy potraktować poniesione przez spółkę straty wynikające z rozliczenia kursowego pożyczki za koszt ich uzyskania.

Sąd stwierdził, że przepis art. 15 ust. 1 zdanie 3 ustawy o CIT w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2007 r. należy interpretować literalnie. Zapłatą w rozumieniu tego artykułu jest wyłącznie zapłata w pieniądzu, a nie jakakolwiek inna forma prowadząca do wygaśnięcia zobowiązania, jak np. umowna konwersja wierzytelności na kapitał zakładowy czy potrącenie.

Sygn. akt I SA/Gl 229/07

ARKADIUSZ PIETRECZEK

Zespół Zarządzania Wiedzą Podatkową firmy Deloitte

Więcej: www.deloitte.com/pl/podatki