Jeżeli jednostka wybrała wycenę nieruchomości w cenie nabycia, to amortyzacja i odpisy z tytułu trwałej utraty wartości powinny nastąpić nie później niż na koniec okresu sprawozdawczego. Przy kwalifikowaniu składników majątkowych do inwestycji należy brać przede wszystkim pod uwagę cel ich nabycia, tzn. osiągnięcie korzyści ekonomicznych. Nieruchomość inwestycyjną wycenia się na dzień nabycia w cenie nabycia, ewentualnie zakupu, gdy koszty przeprowadzenia i rozliczenia transakcji nie są znaczące.

Ustawa o rachunkowości definiuje inwestycje jako aktywa nabyte w celu osiągnięcia korzyści ekonomicznych wynikających z: przyrostu wartości tych aktywów, uzyskania z nich przychodów w formie odsetek, dywidend (udziałów w zyskach) lub innych pożytków, w tym również z transakcji handlowej, a w szczególności: aktywa finansowe oraz nieruchomości i wartości niematerialne i prawne, które nie są użytkowane przez jednostkę, lecz zostały nabyte w celu osiągnięcia korzyści. Zatem przy kwalifikowaniu składników majątkowych do inwestycji należy brać pod uwagę cel ich nabycia, tzn. osiągnięcie korzyści ekonomicznych, które bezpośrednio można powiązać z tym składnikami.

Wycenę bilansową nieruchomości inwestycyjnej należy rozpatrywać w dwóch płaszczyznach: na moment nabycia lub wybudowania nieruchomości oraz na dzień bilansowy.

Nieruchomość inwestycyjną wycenia się na dzień nabycia w cenie nabycia, ewentualnie zakupu, gdy koszty przeprowadzenia i rozliczenia transakcji nie są znaczące. Cena nabycia obejmuje tu kwotę należną sprzedającemu, bez podlegającego odliczeniu VAT, powiększoną o koszty bezpośrednio związane z zakupem i przystosowaniem składnika aktywów do stanu zdatnego do używania.

Natomiast nieruchomości o charakterze inwestycji wycenia się na dzień bilansowy według: ceny nabycia pomniejszonej o amortyzację oraz o ewentualne odpisy z tytułu trwałej utraty wartości, lub według wartości godziwej.