Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

W konsekwencji pozyskane środki z kredytu bankowego nie mogą być przeznaczane przez firmę na dowolny cel, w zależności od potrzeb, tj. na regulowanie bieżących zobowiązań, np. handlowych czy dla zapewnienia bieżącej płynności finansowej w celu umożliwienia kontynuowania działalności. Cel kredytu określony jest w umowie kredytowej i tylko zgodnie z nim mogą być wykorzystane środki udostępnione przez bank.

Koszty okołokredytowe

Przedsiębiorca, który planuje zaciągać kredyt, musi ponieść na ten cel pewne wydatki. Mogą to być np. wydatki na nabycie usług doradczych w zakresie rekomendacji co do wyboru kredytobiorcy, koszty doradztwa prawnego, koszty przygotowania tekstu umowy kredytu przez kancelarię prawną, wstępna prowizja banku. Pojawia się więc wątpliwość, czy tego typu wydatki mogą być zaliczone do kosztów firmy. Kosztem uzyskania przychodów mogą być opłaty poniesione przez firmę w związku z pozyskaniem kredytu, tj. wydatki na nabycie usług doradczych w zakresie wyboru kredytobiorcy, koszty doradztwa prawnego, koszty przygotowania tekstu umowy kredytu przez kancelarię prawną, wstępna prowizja banku, wymagane przez bank zabezpieczenia. Wydatki te, jeśli zostały poniesione w celu uzyskania przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, będą stanowiły koszty uzyskania przychodu.

Wydatki te stanowią koszty pośrednio związane z przychodem podatkowym. Kosztami bezpośrednimi są koszty, bez których przychód ten w ogóle nie mógłby powstać. W konsekwencji koszty te powinny być rozpoznawane przez firmę dla celów podatkowych w momencie ich poniesienia.