Zakres wykorzystywania tej zasady jest coraz szerszy.

Miejsce i świadczenia

Zgodnie z Dyrektywą VAT, państwa członkowskie mają możliwość uznania, iż miejsce świadczenia usługi znajduje się poza Wspólnotą, jeżeli faktyczne wykorzystanie i użytkowanie usługi ma miejsce poza terytorium Wspólnoty, mimo iż na zwykłych zasadach usługa byłaby opodatkowana w kraju UE. Analogicznie państwa członkowskie mogą zdecydować, że miejsce opodatkowania, które normalnie miałoby miejsce poza Wspólnotą, znajduje się na terytorium państwa członkowskiego, jeżeli rzeczywiste użytkowanie i korzystanie z usługi ma miejsce na terytorium tego państwa członkowskiego (zasada ta jest obowiązkowa w przypadku usług telekomunikacyjnych).

Polski ustawodawca zdecydował się na wprowadzenie zasady faktycznego użytkowania i korzystania, podobnie jak to czynił do tej pory, jedynie w odniesieniu do usług telekomunikacyjnych, nadawczych radiowych i telewizyjnych. Zgodnie z ustawą zmieniającą ustawę o VAT, świadczenie tych usług na rzecz podmiotów unijnych niebędących podatnikami przez podatnika spoza Wspólnoty, w przypadku gdy faktyczne użytkowanie i wykorzystanie ma miejsce na terytorium państwa członkowskiego, w którym podmiot będący usługobiorcą ma siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu, należy uznać za opodatkowane na terytorium tego państwa członkowskiego.