Organy zakwestionowały zastosowanie przez podatnika stawki 0 proc. w związku z wewnątrzwspólnotową dostawą maszyn i urządzeń do produkcji obuwia dla kontrahenta niemieckiego, który nie posiadał aktualnego numeru identyfikacyjnego dla transakcji wewnątrzwspólnotowych. W efekcie ustalono spółce cywilnej zobowiązanie podatkowe w VAT i nałożono dodatkowe zobowiązanie.

Organy w uzasadnieniu decyzji wskazały na przepis art. 42 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o VAT (Dz.U. nr 54, poz. 535 z późn.zm.), w którym przewidziany jest wymóg posiadania wskazanego zaświadczenia. W związku z tym zastosowały stawkę VAT 22 proc.

Podatnik nie zgodził się z tym rozstrzygnięciem, podnosząc, że wskazany numer został mu przedstawiony, nie miał powodów, aby go kwestionować i nie może odpowiadać za działania kontrahenta.

WSA oddalił skargę. Jego zdaniem z przepisów VI Dyrektywy nie wynikał zakaz wprowadzania w prawie krajowym szczególnym rygorów w zakresie zastosowania preferencyjnych stawek podatkowych. Skorzystać z preferencyjnej stawki można zaś tylko wtedy, gdy kontrahent ma właściwy i aktualny numer identyfikacyjny. Ponadto sąd orzekł, że przepisy prawa europejskiego pozwalają na ustalenie dodatkowego zobowiązania i nałożenie tej sankcji na spółkę cywilną w omawianej sytuacji nie narusza prawa.

Sygn. akt I SA/Gd 543

Mirosław Każmierski

Zespół Zarządzania Wiedzą Podatkową firmy Deloitte