Działalność sezonowa ogranicza kwotę amortyzacji

Działalność sezonowa nie jest zdefiniowana w ustawach podatkowych ani nie jest stworzony dla niej specyficzny tryb rozliczeń podatkowych. Przedsiębiorca, który prowadzi działalność przez część roku, ma identyczne obowiązki podatkowe jak ten, który zajmuje się biznesem przez cały rok. Zobowiązany jest więc do wpłaty zaliczki na podatek (gdy wybrał opłacanie PIT na zasadach ogólnych), zapłaty ryczałtu (gdy wybrał opodatkowanie ryczałtem ewidencjonowanym) lub wpłaty stałej kwoty miesięcznej podatku (gdy wybrał kartę podatkową). Powinien również składać odpowiednie deklaracje w trakcie roku (np. podatnik VAT) oraz rozliczyć się w zeznaniu rocznym.

Odpis amortyzacyjny

Przedsiębiorcy, którzy są opodatkowani na zasadach ogólnych według skali lub 19-proc. podatkiem liniowym, mogą w koszty działalności wliczać odpisy amortyzacyjne od środków trwałych. W niektórych przypadkach prawo do odliczenia nie przysługuje. Będzie tak przede wszystkim, gdy podatnik zawiesi lub zlikwiduje działalność gospodarczą.

Amortyzacji nie podlegają składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te składniki były używane. W przypadku działalności gospodarczej prowadzonej sezonowo następuje ograniczenie w naliczaniu odpisów amortyzacyjnych i wliczaniu ich w koszty.

Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od używanych sezonowo środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w okresie ich wykorzystywania. W tym przypadku wysokość odpisu miesięcznego ustala się przez podzielenie rocznej kwoty odpisów amortyzacyjnych przez liczbę miesięcy w sezonie albo przez 12 miesięcy w roku.