ORZECZENIE

Sprawa rozpatrywana przed WSA dotyczyła opodatkowania świadczeń emerytalno-rentowych wypłacanych na podstawie prawa holenderskiego. Podatniczka, wnosząc skargę na decyzję organu podatkowego w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty, powoływała się na uregulowania konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania, w szczególności art. 18 ust. 5 konwencji, który zezwala Holandii na opodatkowanie w tym państwie świadczeń wypłacanych podatnikowi z Polski. Podnosiła, że niesłusznie dochody z pobieranych przez nią świadczeń są opodatkowane również w Polsce, skoro zapłaciła już podatek w Holandii. Zdaniem podatniczki opodatkowywanie tego przychodu drugi raz w Polsce prowadzi do podwójnego opodatkowania. Organy podatkowe nie zgodziły się z taką argumentacją. Zasada unikania podwójnego opodatkowania, zdaniem organu, nie została naruszona, bowiem na podstawie art. 23 ust. 5 lit. a) konwencji, który stanowi, iż Polska zezwala na odliczenie od podatku kwoty równej podatkowi zapłaconemu w Holandii według metody opisanej w art. 27 ust. 9 ustawy o PIT, podatniczka kwoty takie odliczyła.

Sąd ze względów proceduralnych decyzję organów podatkowych uchylił, podzielając jednak stanowisko w niej zawarte, że świadczenia emerytalno-rentowe wypłacane przez państwo holenderskie należy rozpatrywać na gruncie przepisów konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania, w szczególności art. 23 ust. 5 lit. a), w związku z przepisem art. 27 ust. 9 polskiej ustawy o PIT.

Z przepisów tych wyni- ka możliwość odliczenia od polskiego podatku kwoty równej podatkowi zapłaconemu w Holandii, zgodnie z art. 27 ust. 9 ustawy o PIT. Powoduje to, że państwo polskie wypełniło warunek wynikający z przepisów konwencji, wprowadzając w przepisach krajowej ustawy podatkowej metodę unikania podwójnego opodatkowania.

Sygn. akt I SA/Rz 753/0

Więcej: www.deloitte.com/pl/tax24