Czy zarobkowanie jest działalnością

Od początku roku przeszedłem na samozatrudnienie. Zarejestrowałem działalność gospodarczą w gminie i wykonuję usługi za rzecz byłego pracodawcy, rozliczając się na podstawie księgi przychodów i rozchodów. Czy wystarczy spełnić jeden z trzech warunków zapisanych w ustawie o PIT, by nikt nie mógł zakwestionować tego, że prowadzę działalność gospodarczą?

Tak

W rozumieniu przepisów ustawy o PIT za pozarolniczą działalność gospodarczą uznaje się działalność zarobkową wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły, prowadzoną we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do przychodów z innych źródeł wymienionych w tej ustawie. Działalnością gospodarczą albo pozarolniczą działalnością gospodarczą jest działalność zarobkowa: a) wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa, b) polegająca na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, c) polegająca na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych - prowadzona we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w ustawie o PIT.

Organy podatkowe mogą zakwestionować działalność prowadzoną w formie samozatrudnienia, gdy czynności opodatkowane, które były do tej pory prowadzone w ramach samozatrudnienia, będą spełniały łącznie trzy powyższe warunki. A więc gdy odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat czynności oraz ich wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów niedozwolonych, ponosił będzie zlecający wykonanie tych czynności. Po drugie, czynności są wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych przez zlecającego te czynności, a także wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z prowadzoną działalnością.

Tylko łączne spełnienie tych trzech warunków spowoduje utratę statusu przedsiębiorcy i opodatkowanie wykonywanych czynności w ramach działalności gospodarczej. Trzeba zwrócić uwagę, że aby był spełniony drugi warunek, czynności muszą być wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych przez zlecającego te czynności. W tym przypadku również wszystkie trzy kryteria muszą być spełnione łącznie, tj. kierownictwo, czas i miejsce. Niespełnienie chociaż jednego z nich spowoduje, że cały warunek nie będzie zachowany. W konsekwencji nie będzie też skutkowało to zakwestionowaniem samozatrudnienia jako działalności gospodarczej.

Podstawa prawna

• Art. 5a ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.).

Czy odpowiedzialność solidarna jest w umowie

Czy w umowie z byłym pracodawcą, na rzecz którego świadczę usługi w ramach własnej działalności, można zapisać, że solidarnie odpowiadamy za skutki wykonywanych czynności?

Tak

Zasady określające powstanie odpowiedzialności solidarnej przewidują przepisy kodeksu cywilnego. Odpowiedzialność solidarna polega na tym, że kilku dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, że wierzyciel może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych (solidarność dłużników). Aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani.

Zobowiązanie może być solidarne, chociażby każdy z dłużników był zobowiązany w sposób odmienny albo chociażby wspólny dłużnik był zobowiązany w sposób odmienny względem każdego z wierzycieli. Najważniejszy jednak przepis określa źródło powstania odpowiedzialności solidarnej. Kodeks cywilny stanowi, że zobowiązanie jest solidarne, jeżeli to wynika z ustawy lub z czynności prawnej. Czynnością prawną jest umowa zawarta pomiędzy podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą. Oznacza to, że możliwe jest w umowie między przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w ramach samozatrudnienia a zlecającym mu wykonanie czynności zawarcie klauzuli o odpowiedzialności solidarnej zlecającego i samozatrudnionego wobec osób trzecich (klientów).

Podstawa prawna

• Art. 5a-6 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.).