Transakcje zawierane przez zagranicznych przedsiębiorców z zagranicznym zakładem zlokalizowanym w Polsce podlegają obowiązkowi dokumentacyjnemu, w przypadku gdy wartość tych transakcji przekracza progi kwotowe określone w art. 9a ust. 2 ustawy o CIT.

Przez zagraniczny zakład przedsiębiorstwa mającego siedzibę lub zarząd poza terytorium Polski należy rozumieć działalność prowadzoną w Polsce poprzez: stałą placówkę, w szczególności oddział, przedstawicielstwo, biuro, fabrykę, warsztat albo miejsce wydobywania bogactw naturalnych; plac budowy, budowę, montaż lub instalację; osobę, która działa w imieniu i na rzecz tego podmiotu oraz posiada i wykonuje pełnomocnictwo do zawierania umów w jego imieniu.

Przed 2007 rokiem obowiązek dokumentowania transakcji pomiędzy zagranicznym przedsiębiorcą a zakładem nie wynikał jasno z przepisów podatkowych, a praktyka organów podatkowych w tym zakresie była niejednolita. Od 1 stycznia 2007 r. uzasadnienie sposobu alokacji przychodów i kosztów do zakładu wymaga przygotowania identycznej analizy cen transferowych, jak ustalenie rynkowego poziomu dochodu polskiej spółki powiązanej. Konieczne jest zdefiniowanie roli oddziału na polskim rynku poprzez odpowiednią analizę funkcji, ryzyk i angażowanych aktywów oraz określenie metody i sposobu przypisania prawidłowego, czyli rynkowego poziomu dochodów oddziału. Regulacja ta odnosi się również do transakcji zawieranych przez oddział z innymi spółkami powiązanymi. Również zgodnie ze stanowiskiem organów podatkowych spółka powinna dokumentować transakcje z tytułu umów zawieranych przez oddział z podmiotami powiązanymi, bez względu na fakt, czy transakcje te mają wpływ na rozliczenie spółki w Polsce z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych (por. interpretacja dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 24 lipca 2009 r., nr IPPB3/423-297/09-2/AG).

dr Janusz Marciniuk, doradca podatkowy Marciniuk i Wspólnicy