Pytanie zadał operator komórkowy, który sprzedaje karty przedpłacone na usługi telekomunikacyjne. Planował rozszerzenie zakresu usług i rozpoczęcie sprzedaży kart przedpłaconych także na usługi elektroniczne. Dzięki karcie klient mógłby np. ściągać aplikacje mobilne, pliki muzyczne lub wideo.
Reklama
Spółka uważała, że podatek od takich kart powinna rozliczać już w chwili sprzedaży, bo powinny być one traktowane w świetle dyrektywy 2016/1065 (zwanej bonową) jako bony jednokrotnego przeznaczenia (ang. single-purpose voucher – SPV). Wskazywała na znowelizowany art. 30a pkt 2 dyrektywy o VAT, zgodnie z którym w chwili emisji bonu SPV znane są miejsce dostawy towarów lub świadczenia usług oraz stawka podatku należnego. Spółka zapewniała, że wszystkie te warunki będą spełnione i nie ma znaczenia, że dyrektywa bonowa nie została jeszcze wdrożona do polskiego prawa. Podkreślała, że Polska ma obowiązek to zrobić do 1 stycznia 2019 r. (projekt przyjął już Komitet Stały Rady Ministrów – przypis red.).
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził jednak, że dopóki dyrektywa bonowa nie została wdrożona do ustawy o VAT, dopóty sama sprzedaż bonów nie łączy się z koniecznością zapłaty podatku. Wyjaśnił , że jeśli kartę kupi przedsiębiorca, to obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury na konkretną usługę telekomunikacyjną, ale nie później niż z chwilą upływu terminu płatności (art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b oraz ust. 7). Jeżeli kartę kupi osoba fizyczna niebędąca przedsiębiorcą, to obowiązek podatkowy powstaje z upływem terminu płatności. Za termin płatności należy uznać moment związany z odjęciem (pomniejszeniem) salda przysługującego klientowi w związku ze skorzystaniem z usługi – stwierdził dyrektor KIS.
Dodał, że w przypadku usług elektronicznych i dostępu do internetu obowiązek podatkowy powstanie z chwilą wykonania usługi, zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy o VAT.
Interpretacja indywidualna dyrektora KIS z 17 lipca 2018 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.247.2018.1.JŻ