Pytanie zadał operator komórkowy, który sprzedaje karty przedpłacone na usługi telekomunikacyjne. Planował rozszerzenie zakresu usług i rozpoczęcie sprzedaży kart przedpłaconych także na usługi elektroniczne. Dzięki karcie klient mógłby np. ściągać aplikacje mobilne, pliki muzyczne lub wideo.
Spółka uważała, że podatek od takich kart powinna rozliczać już w chwili sprzedaży, bo powinny być one traktowane w świetle dyrektywy 2016/1065 (zwanej bonową) jako bony jednokrotnego przeznaczenia (ang. single-purpose voucher – SPV). Wskazywała na znowelizowany art. 30a pkt 2 dyrektywy o VAT, zgodnie z którym w chwili emisji bonu SPV znane są miejsce dostawy towarów lub świadczenia usług oraz stawka podatku należnego. Spółka zapewniała, że wszystkie te warunki będą spełnione i nie ma znaczenia, że dyrektywa bonowa nie została jeszcze wdrożona do polskiego prawa. Podkreślała, że Polska ma obowiązek to zrobić do 1 stycznia 2019 r. (projekt przyjął już Komitet Stały Rady Ministrów – przypis red.).
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził jednak, że dopóki dyrektywa bonowa nie została wdrożona do ustawy o VAT, dopóty sama sprzedaż bonów nie łączy się z koniecznością zapłaty podatku. Wyjaśnił , że jeśli kartę kupi przedsiębiorca, to obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury na konkretną usługę telekomunikacyjną, ale nie później niż z chwilą upływu terminu płatności (art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b oraz ust. 7). Jeżeli kartę kupi osoba fizyczna niebędąca przedsiębiorcą, to obowiązek podatkowy powstaje z upływem terminu płatności. Za termin płatności należy uznać moment związany z odjęciem (pomniejszeniem) salda przysługującego klientowi w związku ze skorzystaniem z usługi – stwierdził dyrektor KIS.
Dodał, że w przypadku usług elektronicznych i dostępu do internetu obowiązek podatkowy powstanie z chwilą wykonania usługi, zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy o VAT.
Interpretacja indywidualna dyrektora KIS z 17 lipca 2018 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.247.2018.1.JŻ