Sprawa dotyczyła spółki, która w 2010 r. złożyła korekty zeznań CIT-8 w zakresie pośrednich kosztów uzyskania przychodu. Powodem była otrzymana właśnie interpretacja izby skarbowej, do której spółka chciała dostosować własne rozliczenia. Chodziło o to, że pierwotnie wykazała pewną kwotę jako koszty roku 2003. Tymczasem z interpretacji wynikało, że powinna je ująć w 2004 r.

Gdy jednak spółka złożyła korekty, naczelnik urzędu stwierdził, że jej działanie było nieprawidłowe, bo zobowiązanie podatkowe za 2003 r. już się przedawniło. Tym samym spółka nie mogła już zmniejszyć kosztów za ten rok, by zarazem zwiększyć je za rok kolejny. Takie działanie prowadziłoby do podwójnego zaliczenia danej kategorii wydatków do kosztów – stwierdził organ.

Stanowisko urzędu podtrzymała Izba Skarbowa w Warszawie. Również warszawski WSA, rozpatrując skargę firmy, uznał, że decyzja organu była prawidłowa. Zwrócił uwagę, że na podstawie ustawy o CIT nie jest dopuszczalne, aby uwzględniać koszty w rozliczeniu za dowolne lata podatkowe, lecz jedynie za te, w których występują przychody powiązane z tymi kosztami. Skutek tej zasady jest taki, że gdy nie można skorygować rozliczenia z powodu przedawnienia, to nie ma możliwości zaliczenia do kosztów za rok podatkowy tych wydatków, które zostały już wcześniej wykazane – podkreślił sąd.

Rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy NSA. Uzasadniając wyrok, sędzia Barbara Rennert wyjaśniła, że w sytuacji, gdy dojdzie do przedawnienia zobowiązania za dany rok podatkowy, pojawia się domniemanie, że rozliczenie za ten okres było prawidłowe.

Zgodnie z ordynacją podatkową: l zasadą jest, że podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej; l zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

ORZECZNICTWO

Wyrok NSA z 14 marca 2014 r., sygn. akt II FSK 790/12.